Old Post IX

მოვიდა ეს დღეც...

ყოველთვის ვიცოდი, რომ ერთხელაც და მოვიდოდა...
უბრალოდ ბოლომდე მაინც თვალებს ვხუჭავდი...

პრინციპში, ახლაც ვხუჭავ.
ოღონდაც იმიტომ კი არა, რომ ამაყი ვარ და არ ვაღიარებ დამარცხებას,
არამედ იმიტომ, რომ საკუთარი "იმიჯის" მსხვერპლი გავხდი
და იმდენჯერ მქონდა ნათქვამი "თეთრი შავიაო"
რომ როდესაც ახლა ვამბობ "თეთრი თეთრია"-ს, მეგობრები მიღიმიან და
"ნეტაი შენ"-ო, მეუბნებიან...
ამიტომ აქ მაინც ვიტყვი
იქნებ უფრო დამაჯერებლად გამომივიდეს...

ერთადერთი შენთან ვთამაშობ...
ვთამაშობ ბოლომდე, ფარდამდეც და
ბისზეც.
და რომ იცოდე, როგორ მიჭირს და როგორი მიუჩვეველი ვარ.
ისე ძალიან, რომ "კიკინები მიჭერს"...

რომ შენ გეგონოს, რომ ჩემთან სულ მზეა,
სულ ვიღიმი და
მსუბუქად ვცხოვრობ...
რომ სულ არ მენატრები,
სულ არ დაკარგა ხიბლი ჩემთვის ყველა სხვა მამაკაცმა და
არ მომწყინდა ყოველ შაბათს
კაბასა და ქუსლებში გამოწყობილს
ღია კაფეებში სიგარეტის გაბოლება...
რომ აღარ შველის ჩემ თვითშეფასებას
სხვების ყურადღება და კომპლიმენტები,
რუჯი
და ახალი ვარცხნილობა...

ჰა ჰა...

არადა ეს ყველაფერი მით უფრო ირონიულია,
რომ იყო დრო და შენ ჩემი გულისთვის
საკუთარი გული
ამოგიღია
და დაგიდია
მაგიდაზე.
ყოველგვარი მიკიბვ-მოკიბვის გარეშე და
პირდაპირ.
და მიუხედავად ყველაფრისა,
რაც მე შენთვის ოდესმე გამიკეთებია
და რაც მთავარია,
არ გამიკეთებია,
მაინც...

მელაპარაკებოდი მაშინ,
მარწმუნებდი,
მიმტკიცებდი,
მაგრძნობინებდი,
მაძალებდი...
მმმმმ...

მე კიდევ გაგექეცი...
ბავშვობის შიშებით
არასრულფასოვნებით
და
არასტაბილურობით
დამფრთხალი.

თან გავკიოდი, ორივესთვის ასე ჯობია-მეთქი...

არადა, თურმე მარტო შენთვის ჯობდა ეგრე.
მე კი დავრჩი გახვრეტილი სულით...
რომელიც აქამდე თურმე შენი სითბოთი იყო გამთელებული ისე,
რომ მე არც კი ვიცოდი,
სანამ არ მომაკლდა.

ახლა კიდევ უკვე გვიანია.

ცხოვრებამ ყველაფერი დააბალანსა -

რადგან მართლა მოვიდა ის დღე,
როდესაც შენ მე უკვე
აღარ მელოდები...

სამაგიეროდ ახლა გელოდები მე,
უბრალოდ იმაზე უფრო უიმედოდ,
ვიდრე აქამდე შენ მელოდებოდი...

და მართალია მე უკვე კარგა ხანი 19 წლის აღარ ვარ, მაინც
გამარჯობა, სევდავ!