კარამელი

Old Post IX

2010-06-17T12:08:00.004+02:00

მოვიდა ეს დღეც...

ყოველთვის ვიცოდი, რომ ერთხელაც და მოვიდოდა...
უბრალოდ ბოლომდე მაინც თვალებს ვხუჭავდი...

პრინციპში, ახლაც ვხუჭავ.
ოღონდაც იმიტომ კი არა, რომ ამაყი ვარ და არ ვაღიარებ დამარცხებას,
არამედ იმიტომ, რომ საკუთარი "იმიჯის" მსხვერპლი გავხდი
და იმდენჯერ მქონდა ნათქვამი "თეთრი შავიაო"
რომ როდესაც ახლა ვამბობ "თეთრი თეთრია"-ს, მეგობრები მიღიმიან და
"ნეტაი შენ"-ო, მეუბნებიან...
ამიტომ აქ მაინც ვიტყვი
იქნებ უფრო დამაჯერებლად გამომივიდეს...

ერთადერთი შენთან ვთამაშობ...
ვთამაშობ ბოლომდე, ფარდამდეც და
ბისზეც.
და რომ იცოდე, როგორ მიჭირს და როგორი მიუჩვეველი ვარ.
ისე ძალიან, რომ "კიკინები მიჭერს"...

რომ შენ გეგონოს, რომ ჩემთან სულ მზეა,
სულ ვიღიმი და
მსუბუქად ვცხოვრობ...
რომ სულ არ მენატრები,
სულ არ დაკარგა ხიბლი ჩემთვის ყველა სხვა მამაკაცმა და
არ მომწყინდა ყოველ შაბათს
კაბასა და ქუსლებში გამოწყობილს
ღია კაფეებში სიგარეტის გაბოლება...
რომ აღარ შველის ჩემ თვითშეფასებას
სხვების ყურადღება და კომპლიმენტები,
რუჯი
და ახალი ვარცხნილობა...

ჰა ჰა...

არადა ეს ყველაფერი მით უფრო ირონიულია,
რომ იყო დრო და შენ ჩემი გულისთვის
საკუთარი გული
ამოგიღია
და დაგიდია
მაგიდაზე.
ყოველგვარი მიკიბვ-მოკიბვის გარეშე და
პირდაპირ.
და მიუხედავად ყველაფრისა,
რაც მე შენთვის ოდესმე გამიკეთებია
და რაც მთავარია,
არ გამიკეთებია,
მაინც...

მელაპარაკებოდი მაშინ,
მარწმუნებდი,
მიმტკიცებდი,
მაგრძნობინებდი,
მაძალებდი...
მმმმმ...

მე კიდევ გაგექეცი...
ბავშვობის შიშებით
არასრულფასოვნებით
და
არასტაბილურობით
დამფრთხალი.

თან გავკიოდი, ორივესთვის ასე ჯობია-მეთქი...

არადა, თურმე მარტო შენთვის ჯობდა ეგრე.
მე კი დავრჩი გახვრეტილი სულით...
რომელიც აქამდე თურმე შენი სითბოთი იყო გამთელებული ისე,
რომ მე არც კი ვიცოდი,
სანამ არ მომაკლდა.

ახლა კიდევ უკვე გვიანია.

ცხოვრებამ ყველაფერი დააბალანსა -

რადგან მართლა მოვიდა ის დღე,
როდესაც შენ მე უკვე
აღარ მელოდები...

სამაგიეროდ ახლა გელოდები მე,
უბრალოდ იმაზე უფრო უიმედოდ,
ვიდრე აქამდე შენ მელოდებოდი...

და მართალია მე უკვე კარგა ხანი 19 წლის აღარ ვარ, მაინც
გამარჯობა, სევდავ!

Human Nature

2010-06-14T18:27:00.004+02:00

რა მაგარი არსებაა ადამიანი.

როგორც გინდა, ისე შეგიძლია განმარტო - როგორც ევოლუციის პიკი, როგორც ღვთის ქმნილება, როგორც ინდივიდუუმი, როგორც დიდი კედლის ნაწილი... რაც მთავარია, თითოეული უნიკალური და განუმეორებელია. ან, შესაძლებელია, მე უბრალოდ მინდა ამისი მჯეროდეს, მაგრამ ეს უკვე სულ სხვა ისტორიაა...

ყოველი ადამიანი თავისებურად აზროვნებს. Cogito, ergo sum, ჯერ კიდევ როდის თქვა რენე დეკარტმა და რომ დავუკვირდეთ ამ გამონათქვამს, მართლაც რომ მთელი კაცობრიობის ისტორია სწორედ ადამიანთა ნააზრევზეა აგებული. ხშირად ამბობენ რომ სწორედ ცნობიერება და აზროვნებაა ის (სულის გარდა) რაც ადამიანებს გამოარჩევს ცხოველებისაგან. შეიძლება ასეც არის, მაგრამ მე მაინც უფრო მეტ დაკონკრეტებას შევიტანდი ამ დებულებაში - ადამიანს საკუთარი ნააზრავის გადმოცემა და სხვისათვის გაზიარება შეუძლია, რაც ცხოველებს, ნამდვილად ვიცით რომ არ ახასიათებთ.

სწორედ ამ უნიკალურ ზოგადსაკაცობრიო (ამ სიტყვას მისი პირდაპირი მნიშვნელობით ვიყენებ, ანუ ხაზგასმით მინდა აღვნიშნო, რომ აზრთა გაზიარება ყველა ადამიანს ძალუძს და ახასიათებს კიდეც) თვისებაზე ვფიქრობ ეს ბოლო ხანებია საკმაოდ ხშირად. იმ მიზეზებს აღარ ჩამოვუყვები, რამაც მიმიყვანა ამ თემაზე მსჯელობამდე, რადგან ეს ძალიან ბევრ დროს წაიღებს, მაგრამ გაგიზიარებთ ერთ საინტერესო დაკვირვებას, რომელიც აღმოვაჩინე.

ავიღოთ რელიგია. ნუ შეშინდებით, ნამდვილად არ ვაპირებ აქ ქრისტიანული, მუსულმანური, ებრაული თუ გნოსტიკური მრწამსის ფრქვევას. ამჯერად რელიგია მაინტერესებს მხოლოდ იმდენად, რამდენადაც ის ადამიანის ნააზრევს შეიცავს და მოდით აქვე შევთანხმდეთ, რომ ღვთიური ჭეშმარიტების გარდა, ადამიანურიც ბევრია მასში. ისტორიულად რატომღაც ყველა ასე თუ ისე "ჩამოყალიბებული" რელიგია, ძირეული ჰუმანიზმის გარდა, ჰღაღადებდა "განსხვავებულთა" დევნას, იქნებოდა ეს კერპთაყვანისმცემელი ეგვიპტელების მიერ ებრაელთა დევნა, რომაელების მიერ ქრისტიანების, ქრისტიანების მიერ მუსულმანების, მუსულმანების მიერ ყველა სხვა დანარჩენ რელიგიათა წარმომადგენლების თუ სხვა. ფაქტი ერთია - ყოველ რელიგიას მიაჩნდა (და ახლაც მიაჩნია, თუ კათოლიკურს არ ჩავთვლით, რადგანაც არც თუ ისე დიდი ხნის წინათ იოანე პავლე მეორემ განაცხადა, რომ "ყველა რელიგიაში არის ჭეშმარიტების მარცვალი") რომ მხოლოდ ის არის ჭეშმარიტი და ის მიგვიყვანს სამოთხემდე და ცხონებამდე. ეს მრწამსი იმდენად ღრმად იყო გამჯდარი (ან „გაჯენილი“, როგორც გინდათ) საზოგადოების ცნობიერებაში, რომ ნებისმიერ ადამიანს, რომელიც იმდენს მაინც გაბედავდა, რომ დასვამდა კითხვებს, უსწორდებოდნენ უდიდესი სისასტიკით - აიღეთ ინკვიზიცია, ან თუნდაც ირანის აიათოლა ხომეინი, რომელმაც აბსოლუტურად ლეგიტიმურად ცენტრალური მასობრივი საშუალებების მეშვეობით მოუწოდა მთელი მსოფლიოს მუსლიმებს დაუყოვნებლივ მოეკლათ სალმან რუშდი და მისი გამომცემლები სამოთხეში მოხვედრის სანაცვლოდ. ჭეშმარიტება ერთია, გზა რომლისკენაც უკვე, საკმაოდ მოხერხებულად, დასახულია შენთვის და კეთილი ინებე და გაჰყევი. არ გაჰყვები და ამოგძრკვავენ, როგორც სარეველას...

კარგი, ვაღიარებ, რელიგია მგრძნობიარე თემაა და ამავე დროს ძალიან ისეთი, პირადული. მოდით, პოლიტიკას შევეხოთ - ეს მაინც ხომ სახალხო და მაქსიმალურად საკეთილდღეო სფეროა. მაგრამ აქაც - დაწყებული ადრეული მონარქიებიდან, რომლებშიც მეფისაგან განსხვავებული აზრის გამოთქმისათვის ადამიანებს სარზე სვამდნენ, დამთავრებული უახლესი ისტორიით. ყველაფერი ამტკიცებს იმას, რომ ჭეშმარიტება მხოლოდ ერთი შეიძლება იყოს. მესამე რეიხის დროს იყო ჰოლოკოსტი, როდესაც ადამიანებს არა რელიგიური მრწამსის გამო, არამედ უბრალო ნაცინოალური კუთვნილების გამო ჟლეტდნენ (და გთხოვთ, გაითვალისწინოთ, ეს ხდება მეოცე საუკუნეში „უცივილიზირებულეს“ სახელმწიფოში, გერმანიაში). ან, ავიღოთ საბჭოთა კავშირი - ყველაზე არარელიგიური სახელმწიფო მსოფლიოში - საკმარისი იყო მეგობართან მიმოწერაში სახელის უხსენებლად ოდნავ მაინც გამოგეთქვა უკმაყოფილება დიდი ბელადის პოლიტიკით - მყისვე გაციმბირებნენ (თუ ძლიერი ნერვები გაქვთ, წაიკითხეთ სოლჟენიცინი. მე დავიწყე და ვერ გავქაჩე). კითხვის დასმა, ეჭვის შეპარვა, კრიტიკა - ეს ყველაფერი აკრძალული ხილი არის იმ სახელმწიფოში, სადაც ხელისუფლება საკუთარი შეხედულებისამებრ ჭეშმარიტ გზას ირჩევს თავისი მოსახლეობისათვის. რაღა შორს წავიდეთ - ჩვენს ქვეყანაშიც ბევრზე ბევრი არის ამის მაგალითი, შეიძლება განსხვავებულ მასშტაბში, მაგრამ მაინც. სწორი არჩევანი მხოლოდ ერთია - და ვაი შენს პატრონს, თუ მას არ გააკეთებ...

თუ გინდათ, გლობალურობასაც შევეშვები. ძალიან უბრალო, ყოველდღიურ და ყოფით ასპექტში გადავინაცვლებ. ბევრი შეგხვედრიათ ადამიანი, რომელთანაც კამათი სიამოვნებას განიჭებთ? მინდა მჯეროდეს, რომ კი, თუმცა ჩემი პირადი პასუხი სამწუხაროდ არა იქნება. არადა როგორ მიყვარს მსჯელობა და რაც მთავარია, სხვისი აზრის მოსმენა, იმ იმედით, რომ აქამდე ჩემთვის რაღაც ახალს, უცნობს აღმოვაჩენ. ადრე მეგონა, რომ ყველაზე დიდი შედეგი, რასაც მსჯელობას ან კამათს შეიძლება მოჰყვეს, ეს ჩემი აზრის გამარჯვებაა. გავიდა დრო და მივხვდი, რომ ეს ძალიან იშვიათად ხდება და თუ ხდება, ეს "გამარჯვებად" არ მესახება. გაცილებით უფრო მსიამოვნებს ისეთ ადამიანებთან კამათი, რომლებიც თავის პოზიციაზე მტკიცედ და გააზრებულად დგანან, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ მათი აზრი ჩემსას არ ემთხვევა. ხოლო რაც შეეხება ფანატიკოს ადამიანებს, მათთან კამათი არც კი ღირს - მაინც კედელზე ცერცვის შეყვრაა.

ასეთი მაგალითები კიდევ უამრავია - რასისა თუ ეროვნების სფეროში, გემოვნების, სოციალური პოზიციის და ა.შ.

და ყოველივე აქედან გამომდინარე, მებადება ისევ კიდევ ერთი კითხვა...

გასაგებია, რომ აზრის გამოხატვა და აზრის გამოთქმა ყველა ადამიანის (და შესაბამისად ხელისუფლების და რელიგიის და ა.შ.) განუყოფელი თვისებაა, ფაქტიურად რომ ვთქვათ, ადამიანის ბუნებაა... სიტყვის თავისუფლებაო, გაჰკივის „ცივილიზებული“ სამყარო და ამ უფლებას საყოველთაო „სიბნელეს“ უპირისპირებს...

მაგრამ

ვინ თქვა, რომ აზრის გამოხატვა და აზრის თავზე მოხვევა ერთი და იგივეა?!

მოვალ

2010-06-08T21:16:00.003+02:00

აუცილებლად მოვალ...

დავბრუნდები და რამეს დავწერ.

ოღონდაც ჯერ უნდა დავრწმუნდე, რომ სამოთხე გადაფასებულია...

ვნახოთ, რა გამოვა ...

გული მხოლოდ იმაზეღა დამწყდება, რომ შენ აღარ დამელოდები.

არადა მე ხომ ასეთი მხოლოდ იმისთვის ვიყავი, რომ არასოდეს მოგბეზრებოდი...

Alfama/Bairro Alto

2010-05-10T09:16:00.030+02:00

აქ, როგორც ლისაბონის ნებისმიერ სხვა ადგილას, ყველაზე ადვილად და სწრაფად მეტროთი მოხვდებით. ვიცი, ტურისტები და მათი გიდები დაჟინებით შეეცდებიან მოგხიბლონ ტრამვაებით, მაგრამ მე თუ მენდობით, მაინც მეტრო ჯობია. ჯერ მარტო იმიტომ, რომ სწორედ მეტროში ყველაზე მეტ ადგილობრივ მაცხოვრებელს დაინახავთ, ყველაზე ადვილად ამოიცნობთ მათ სახეებზე აღბეჭდილ ემოციებსა და საფიქრალს და საკუთარ თავსაც უფრო ადვილად გათქვიფავთ ხალხის ორომტრიალში. მოკლედ და კონკრეტულად - მეტრო 4eva!

ყველაზე მოსახერხებელი სადგური ჩვენთვის Baixa/Chiado-ა. როგორც კი ამოვალთ ესკალატორზე, წესით ჩვენს პირდაპირ უნდა დავინახოთ აღმართი, რომლის გაყოლების შემთხვევაში ადვილად მივადგებით დღევანდელი გასეირნების პირველ დანიშნულების პუნქტს - Se de Lisboa-ს, ანუ ლისაბონის საკათედრო ტაძარს, რომელიც ამავე დროს ქალაქის უძველეს ნაგებობას წარმოადგენს. აქვე გირჩევთ მოემზადოთ - დღევანდელი ჩვენი გზა, წინანდელისაგან განსხვავებით, უმეტესად აღმართში მიდის და სუნთქვის დაზოგვა მოგვიწევს. არადა როგორ გინდა ეს მოახერხო, როდესაც გზად აი ასეთი გასაოცარი შენობები და ქუჩები შემოგვხვდება?

Alfama პირადად ჩემი ერთ-ერთი უსაყვარლესი უბანია ლისაბონში. ამავე დროს, ის ყველაზე ძველიცაა და მავრების ბატონობის პერიოდში ქალაქის გულს წარმოადგენდა. ეტყობა კიდეც - აქ თითქმის ყოველი მეორე სახლია მოპირკეთებული ნაირ-ნაირი ფილებით, ქუჩები ვიწრო და მიკიბულ-მოკიბულია, ფანჯრები კი - დარაბებიანი. კათედრალიც, გარკვეულწილად, თითქოს ინარჩუნებს რაღაცას აზიურს ამ ადგილას ადრე მდგარი მეჩეთისაგან, მიუხედავად იმისა, რომ კათოლიკურია. გარედან იგი ჩემი საყვარელი ფერის - ქვიშისფერისაა და მძიმედ, მასიურად დაჰყურებს ირგვლივ მდებარე დანარჩენ შენობებს. ვიტყოდი, რომ ადრეული გოთიკის სტილშია აგებული, მაგრამ, აშკარაა, რომ თითქოს და მარტივი ფასადის მიუხედავად, მასში ათასი არქიტექტურული გავლენა იგრძნობა.

კათედრალის ინტერიერი ექტერიერთან შედარებით საკმაოდ კონტრასტულია. თუ გარედან იგი მასიურობის ასოციასიას აღძრავს, შიგნიდან უფრო ჰაეროვანი და ცაში აშვერილია, სიბნელის და მიუხედავად. განსაკუთრებით საინტერესოა ცენტრალური ნაწილის ირგვლივ გაშენებული გალერეა, რომელშიც პატარა ნახევარნიშებში საინტერესო ქანდაკებიანი საფლავებია განლაგებული (მე განსაკუთრებით აი ეს მომეწონა, გეგონება, ეს ქალი უბრალოდ ტახტზე წამოწოლილა და რიმე მოდურ ჟურნალს კითხულობსო) და ასევე ე.წ. შიდა ეზო, რომელშიც დღემდე არქეოლოგიური გათხრები მიმდინარეობს. თუ გინდათ და არ გეზარებათ, შეგვიძლია ყოველ კუთხე-კუნჭულში მიმაგრებული საინფორმაციო დაფების შინაარს გავეცნოთ, რომ უკეთესად გავიგოთ, თუ რა და როგორ ხდებოდა ამ მდიდარი ისტორიის მქონე ადგილას.

როდესაც აღნიშნული მოგვწყინდება ან დავამთავრებთ, მოემზადეთ კიდევ ერთი მარშ-სროლისათვის აღმართში. ამჯერად ჩვენ ვნახავთ ლისაბონისათვის ძალიან დამახასიათებელ ადგილთაგან ერთ-ერთს - Miradouro de Santa Luzia-ს. საერთოდ, ეს miradouro-ები, ფილებიან სახლებთან ერთად, ლისაბონის ყველაზე დამახასიათებელი ნიშნებია ალბათ - თავად ეს ცნება სიტყვასიტყვით ითარგმნება როგორც „ხედის წერილი“ და როგორც ადვილად მიხვდებით, მთაგორებზე განლაგებული მდინარისპირა საპორტო ქალაქის ყველაზე შთამბეჭდავ ხედებს გვპირდება. ასეთს კიდევ არაერთს ვნახავთ, მაგრამ ეს ჩემთვის განსაკუთრებით საყვარელია - ჯერ მარტო ისევ და ისევ იმის გამო, რომ ლურჯი ფერის ფილებითაა მოპირკეთებული. მერე იმიტომ, რომ ნაკლებად ტურისტულია და ძირითადად, აქ ადგილობრივი ახალგაზრდა წყვილები ბუდობენ და მესამე იმიტომ, რომ თავის დროზე, იგი სრულიად შემთვევით აღმოვაჩინე, იმიტომ რომ დავიკარგე :)

საერთოდ, დაკარგვა უცხო ქალაქის შეცნობის და შეგრძნების ჩემი საყვარელი ხერხია. განსაკუთრებით კარგად ეს ძველ, სამხრეთულ ქალაქებში გამომიცდია - უბრალოდ შეუძლებელია იხელმძღვანელო რუკით ისეთ ქუჩებში, როგორიც იქაა. სჯობს მოდუნდე, მიენდო ნიავს, ხალხის მოძრაობას ან საკუთარ ცნობისმოყვარეობას და გაუყვე გზას. ადრე თუ გვიან მაინც ამოხვალ სადმე ცენტრალურ ადგილას, ან რამიე სახის ტრანსპორტს მაინც მიადგები.

აუცილებლად გადავიხედოთ ამ miradouro-დან და, სურვილის შემთხვევაში, ჩამოვსხდეთ კიდეც. მწეველთათვის გადასარევი ადგილია ერთი გაბოლებისათვის - ფიქრებიც თავისუფლად მიყვებიან ჯერ ქვემოთ მიმოფანტულ სახლის სახურავებს, ხოლო მერე , სკუპვა-სკუპვით, მდინარის წყალში ცვივდებიან. წყალში, რომელიც ასეთ ღრუბლიან დღეს ჰორიზონტის ხაზის გარეშე პირდაპირ ცაში გადადის... ძალიან ლამაზი და მშვიდი ადგილია...

მაგრამ ნუ დაგვავიწყდება, რომ ჩვენი გასეირნება აქ არ მთავრდება. შემდეგი დანიშნულების წერტილი აქაური ნარიყალა, Castelo de Sao George-ა. ახლა სადაც ვდგავართ, იმ ტერასიდან ის ჯერ არ ჩანს, ამიტომ გეზი მარცხნისაკენ, სიღრმეში უნდა ავიღოთ, სადაც ცოტა ხანში პატარა ქუჩებით კიდევ ერთ „ხედის წერტილს“ მივადგებით. ამჯერად ეს Miradouro da Nossa Senhora do Monte იქნება - ქალაქის ყველაზე მაღალი წერტილი. სწორედ აქედან დავინახავთ პირველად ციხე-სიმაგრეს, რომლიც VI საუკუნიდან ახლო წარსულამდე ქალაქის ყველაზე მნიშვნელოვან სტრატეგიულ წერტილს წარმოადგენდა.

სხვა დანარჩენზე მეტად მე პირადად ამ ციხესიმაგრეში მომწონს მისი შიდა ეზო - ნაცრისფერი ქვებისა და მარადმწვანე მცენარეების ერთობლიობით. ტურისტების გარდა აქ უამრავი ჯიშის და რჯულის ცხოველი შეგვხვდება, რიგითი კატებითა და ძაღლებით დაწყებული, ასეთი ეგზოტიკური ფარშევანგებით დამთავრებული. ეზოს თითქმის ყოველი წერტილიდან სულნთქვისშემკვრელი ხედები იშლება, როგორც თვითონ ლისაბონზე, ასევე პორტსა და მდინარეზეც. ჩემი ფავორიტი აქ Praca do Commercio-ს მხარეა, საიდანაც უზარმაზარი თანამედროვე ხიდის სილუეტიც კი მოჩანს მკრთალ ძაფად ჰორიზონტზე...
კიბეებზე, ზარბაზნებზე და კედლებზე ძრომიალისას გადაშლილი ხედების თანხმებით ადვილად ხვდები, თუ რატომ იბადებოდნენ ამ ქვეყანაში ისეთი ადამიანები, როგორებიც როგორიც იყო ვასკო და გამა და რატომ მაინცდამაინც აქედან გავიდა თავისი ექსპედიციით ქრისტეფორე კოლუმბი. თითქოს ჰაერიც კი გაჟღენთილია აქამდე უნახავი ადგილების შემეცნების სურვილით და სწრაფვით სიახლისაკენ - მე პირადად გულიც კი დამწყდა, რომ დედამიწაზე აღარ დარჩა აღმოუჩენელი თუნდაც კუნძულიც კი და მე არ შემიძლია მისი პოვნა... მაგრამ, რას იზამ. ჩვენ პროგრესისა და კოსმოსის საუკუნეში დაბადებულებს, სხვა მიმართულებები გვაქვს ასათვისებელი.

თუმცა, ყველა დროებისა და ერის ადამიანებს გვაერთიანებს პირველადი მოთხოვნები - როგორიცაა დასვენება და კვება. სწორედ ამიტომ ამჯერად მინდა გაზიაროთ პორტუგალიურ სამზარეულოს და, მასთან ერთად, აქაური კულტურის ისეთ მნიშვნელოვან ნაწილს, როგორიცაა fado.

ყველაზე გემრიელი რესტორნები და ყველაზე კარგი fado-ს შემსრულებლები ჩემი გამოცდილებით, Bairro Alto-ში მოიპოვებიან. სიტყვასიტყვით ეს სახელწოდება „ზემო უბანს“ ნიშნავს, ამიტომ აქაც, Alfama-ს მსგავსად, აღმართ-დაღმართ ფორთხიალი მოგვიწევს. მაგრამ, გამომდინარე რა იქიდან, რომ უკვე საკმაოდ დავიღალეთ და აგრეთვე იმის გამო, რომ ამ ძველებურ უბნებში მეტრო, ცხადია, არ არსებობს, უნდა ვისარგებლოთ ტრამვაით. ამჯერად გვაწყობს 28-ე ხაზი, რომელიც პირდაპირ ჩაგვაცუნცულებს ლისაბონის ერთ-ერთ ყველაზე კოლორიტულ fado წერტილში.

თქვენ ალბათ გაინტერესებთ, რა არის ეს fado, რომელზეც ამდენს ვლაპარაკობ. პროფესიონალები გეტყვიან, რომ ეს არის უნიკალური მუსიკის ჟანრი, რომელიც მხოლოდ პორტუგალიას ახასიათებს და ამ ქვეყნის მთელ არსებას შეგაგრძნებინებთ. მეც ვეთანხმები ამ დებულებას, ოღონდაც ნაწილობრივ. ჩემი აზრით, არსობრივადაც და სტილისტურადაც fado-სთან ძალიან ახლოსაა როგორც რუსული რომანსი, ასევე ესპანური ფოლკლორი. მაგრამ, ასეა თუ ისე, ლისაბონში ჩვენის სტუმრობა არასრული იქნება ამ სულისშემხუთველი მუსიკის გარეშე.

რაც შეეხება კვებას - აუცილებლად მიირთვით ხორცი და ზღვის პროდუქტები, თუგინდ მათი მოყვარული დიდად არ იყოთ. ყველაზე გემრიელად აქ სწორედ ამ პროდუქტებს ამზადებენ. ღვინოს რაც შეეხება, მე დიდად ვერ ვერკვევი, ამიტომ, არჩევანი თქვენთვის ან მიმტანისათვის მომინდვია.

საღამოს „გაჩაღებასთან“ ერთად რესტორნის თაღების ქვეშ ჩვენი დღევანდელი პირველი შემსრულებელი ჩნდება. მისი არც სახელი ვიცი და არც გვარი, მაგრამ ამას მნიშვნელობა არ აქვს. ერთადერთი, რაც მასში მაინტერესებს, მისი ემოციური სახე და სევდიანი და ამავე დროს ვნებიანი ხმაა. რამოდენიმე სიმღერის შემდეგ მას ცვლის აი ეს მამაკაცი, რომლის სიმღერაშიც მე მოთვინიერებულ აგრესიას ვგრძნობ - არ ვიცი, რაზე მღერის ის, მაგრამ ინტონაციითა და მისი სახის გამომეტყველებით ვხვდები, რომ ალბათ ღალატზე, ტკივილზე და უსამართლობაზე... მისი ხმა იმდენად ემოციურია, რომ მაჯადოებს, თვალს ვერ ვწყვეტ მის სახეს და ჩემი უგემრიელესი ველური ტახის ანტრეკოტიც კი მავიწყდება... მოულოდნელად, ამ მამაკაცს უფრო ენერგიული და შემიძლია ვთქვა, კეკლუცი ქალბატონი ცვლის - ვიზუალურად მე ის მედეა ჩახავას მივამსგავსე მაგრამ არ ვიცი, თქვენ რამდენად დამეთანხმებით. სულ სხვანაირია ამ ქალბატონის სიმღერა და მე მალევე ვხვდები რატომაც - უცხო სიტყვათა შორის ძალიან მკაფიოდ გამოვიჭირე „ლიშბოა“. სწორედ ასე ეძახიან ამ უნიკალური ქვეყნის ბინადრები თავიანთ დედაქალქს... ამიტომაც არ მიკვირს, რომ მასზე ნამღერი სევდიანი fado-ც კი რაღაცნაირად მხიარულად ჟღერს...
და აი, დარჩა ამ საღამოს პროგრამაში გათვალისწინებული ბოლო შემსრულებელი - თავად ამ რესტორნის პატრონი, თურმე ძალიან ცნობილი შემსრულებელი ქალი. როდესაც მეგონა, რომ უკვე გადავაბიჯე გაოცების და ემოციური დაძაბულების ზღვარს, თურმე შევმცდარვარ. ამ ქალბატონის არაჩვეულებრივმა, მთრთოლვარე ხმის ტემბრმა ლამის მატირა. მაგრამ ყველაზე ძალიან მაინც მისი სევდიანი თვალები დამამახსოვრდა, რომლებშიც თითქოს ჩანდა ყველაფერ იმის ილუსტრაცია, რასაც იგი სიმღერად გადმოგვცემდა...
თუმცა, არალირიული გადახვევის სახით მაინც უნდა აღვნიშნო, რომ ყველაზე მეტად მაინც ერთი გიტარისტი ბიჭი მომეწონა :) მთელი საღამო მესროდა მრავლისმეტყველ მზერებს და მეც არ ჩამოვრჩებოდი, ვაჩხაკუნებდი და ვაჩხაკუნებდი აპარატს. ვინ იცის, მარტო რომ ვყოფილვიყავი, იქნებ გამომლაპარაკებოდა კიდეც, მაგრამ... მოკლედ, აშკარაა რომ აქ მეორედ აუცილებლად უნდა ჩამოვიდე.

ამასობაში ლისაბონში უკვე ღამეც დამდგარა. მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ჩვენ დასაძნებლად უნდა გავეშუროთ - პირიქით. ახლა Bairro Alto-ს ყველაზე მხიარული, ყველაზე ცოცხალი და კოლორიტული დრო იწყება. რა დროს ძილია, როდესაც ჩვენს ირგვლივ ახალგაზრდა, სიმპატიური პორტუგალიელებით გავსებული აი ასეთი ქუჩებია :) სულ რომ არ აპირებდე დალევას და გართობას, მოგანდომებენ...

ყოველი ბარიდან, ყოველი პატარა კლუბიდან ჟრიამული, სიცილი და მუსიკა ისმის. აქ ვერ ნახავთ დიდ, ქრომირებულ და მჟავისფერ დისკოტეკებს - აქ ყველაფერი გაცილებით უფრო შინაურია - დეკორატიული წვიმებითა და ლამპიონებით გალამაზებული. მე ვიტყოდი, ბოჰემურიც... აქ ქუჩებში იმპროვიზირებული კონცერტები იმართება, აქ ერთმანეთს უცხოები ესალმებიან და მეგობრები ემშვიდობებიან, აქ მხიარულებაა, აქ ყველას ერთმანეთის ესმის, იმიტომ რომ ჯადოსნური ღამის უნივერსალურ ენაზე საუბრობენ...

ვფიქრობ, საღამოს დასასრულისათვის მშვენიერი ადგილია. ოღონდაც დასრულებაში იმას კი არ ვგულისხმობ, რომ სახლისაკენ/სასტუმროსაკენ უნდა წავიდეთ, არამედ იმას, რომ ჩვენთვის სასურველი ერთი რომელიმე ბარი ავირჩიოთ, თუნდაც დასაწყისისათვის და პორტუგალიური კულტურის თანამედროვე, სოციალურ ნაწილს გავეცნოთ უფრო სიღრმისეულად. სასურველია, ცოტაოდენი ალკოჰოლის თანლებით, if you know what I mean ;)

წარმატებებს გისურვებთ! დარწმუნებული ვარ, ჩემს მსგავსად თქვენც ძალიან მოგეწონებათ აქაურობა...

მე კი მომავალ გასეირნებამდე გემშვიდობებით!

Baixa

2010-05-06T10:02:00.021+02:00

დღევანდელი გასეირნება (იმათთვის, ვისთვისაც გაურკვეველია, სად ვსეირნობთ და რატომ, იხილეთ აი ეს პოსტი) დავიწყოთ Marques de Pombal-ის მოედნიდან, რომელიც, რომ არ მოგატყუოთ, ერთი უღიმღამო რამ არის. უფრო კომერციული, ახალი და კუთხოვანი. შთაბეჭდილებას განსაკუთრებით გვიმძაფრებს ის ფაქტი, რომ შადრევნის აუზი შიგნიდან ელექტრიკი ლურჯი ფერის პარკისმაგვარი მეტერიით არის გადაკრული. ამის გამო ის ზედმეტად თვალშისაცემი, კიჩური და გამომწვევი ჩანს... მაგრამ მოდით, ამაზე არ გავამახვილოთ ყურადღება - სასტუმროდან მარჯვენა მხარეს მოჩანს განიერი გამზირი, რომელიც, პირობას გაძლევთ, გაცილებით უფრო მოგეწონებათ. ეს არის ცნობილი Avenida de Liberdade, რომლის გავლითაც პირველად დაიწყებთ ლისაბონის შეგრძნებას.

აუჩქარებლად ჩავუყვეთ დაღმართს. დაივიწყეთ ნებისმიერი ტრანსპორტი და ვიაროთ ფეხით! ასე ყველაფერს კიდევ უფრო კარგად დავინახავთ - მერე რა, რომ მარტო Avenida კილომეტრნახევარი სიგრძისაა. მერწმუნეთ, თქვენ ამას ვერც კი შეამჩნევთ. ხოლო მაინცდამაინც ძალიან თუ დაიღლებით - უამრავი სკამია ჩაყოლებაზე. აირჩიეთ თქვენთვის სასურველი და დასხედით, ბატონო.

ამბობენ, ეს გამზირი პარიზის შანზ-ელიზეს გავლენით გაკეთდა და ალბათ, ეტყობა კიდევაც... აქაც ჩადო არქიტექტორმა პათოსი და მასიურობა - სიგანე ამ გამზირის 90 მეტრია. მაგრამ მე პირადად უფრო მხიბლავს აი ასეთი ტიპის შენობების მეზობლობა, რომლის მაგვარსაც პარიზში, მერწმუნეთ, შანზ ელიზეზე ვერ ნახავთ. და სწორედ ეს შენობები აღმოჩნდებიან ჩემთვის მაჩვენებელნი იმისა, რომ ლისაბონი არც ისეთი გაკრიალებული და გამოჭიმულია, როგორც მე შეიძლება თავიდან მომეჩვენოს...

ამასობაში გამოჩნდა ცნობილი Praça dos Restauradores. განსაკუთრებით იპყრობს ყურადღებას საინტერესო შენობა, რომელსაც მე სემირამიდას ბაღები დავარქვი - იმის გამო, რომ ზედ შენობაში გაშენებულია საკმაოდ შთამბეჭდავი ბოტანიკური ბაღი.
არადა ეს თავის დროზე კინოთეატრი იყო და ახლა საკმაოდ ძვირადღირებული სასტუმროა. არ ვიცი რატომ, მაგრამ მე დიდად არ მიყვარს ეს ადგილი - მიუხედავად იმისა, რომ შთამბეჭდავია. საკუთარი სიდიადით თითქოს მაწვება კიდეც. ამიტომ, თუ არ მიწყენთ, უცებ გავეცალოთ აქაურობას.

ვაგრძელებთ გზას ქვემთკენ და ჩვენგან ხელმარჯვნივ გამოჩნდება ერთ-ერთი ულამაზესი შენობა ლისაბონში - Estação de Caminhos de Ferro do Rossio (როსსიოს სადგური). მახსოვს, ძალიან დიდი ხანი ვიწვალე იმისათვის, რომ მისი მთლიანი ფასადი მომექცია ობიექტივში და ამ ჩემი ნაწვალების ყველაზე უფრო წარმატებულ მცდელობას თქვენც გიზიარებთ. პირდაპირ კი ლისაბონის ნამდვილი გული, Praça de D. Pedro IV, ხოლო ხალხისათვის კი მარტივად - როსსიოს მოედანი გადაიშლება. ეს მოედანი ჩემი ერთ-ერთი უსაყვარლესი ადგილია მთელს ქალაქში - თუნდაც იმიტომ, რომ იგი მოპირკეთებულია ტიპური პორტუგალიური მოზაიკურიო ფილებით და თუნდაც იმის გამო, რომ მასზე განლაგებულია აი ეს იასამნისფერი სასტუმრო, რომელშიც მე ოდესმე აუცილებლად გავჩერდები, თუნდაც ერთი ღამით. სასტუმროს გაყოლებაზე ხელმარცხნივ თუ გავიხედებით, საკმაოდ შთამბეჭდავი ციხე-სიმაგრის ნაწილს დავინახავთ ამაღლებულზე, მაგრამ ამჯერად მოდით მივანებოთ მას თავი. ჩვენი მარშრუტი თავის დროზე იქაც გაივლის, ოღონდაც არა ახლა. მოპირდაპირე მიმართულებით მდებარეობს კიდევ ერთი მოედანი, Praça da Figueira, რომლიც, სიმართლე გითხრათ, გარდა იმისა, რომ საკმაოდ მოსახერხებელი მეტროს გაჩერების ადგილია, სხვა ვერაფრით აღმაფრთოვანებს. ამიტომ, გზა რომ არ გავიმრუდოთ, მივანებოთ თავი.

იასამნისფერ სასტუმროსთან შევუხვიოთ მარჯვნივ და გამოვყვეთ ქუჩას. სულ მალე, კვლავ ჩვენგან ხელმარჯვნივ შევამჩნევთ ერთ-ერთ ყველაზე უცნაურ ნაგებობას, რაც კი მე ოდესმე ცხოვრებაში მინახავს - Elevador de Santa Justa. სახელიდანვე ადვილად მიხვდებით, რომ ეს ლურსმანისებური რკინის კოშკი არის ლიფტი და მისი დანიშნულება სხვა არაფერია, თუ არა ლისაბონის ჰაერხედის მიწოდება მსურველთათვის. მე მითხრეს, რომ მისი შემქმნელი გუსტავ ეიფელის მოწაფე ყოფილა და პრინციპში, შემიძია ვთქვა რომ მასალის გარდა ამ ორ ნაგებობას ერთმანეთთან საერთო არაფერი აქვთ. სწორედ ეს მონუმენტი აერთიანებს ერთმანეთთან Baixa-სა და Chiado-ს, ლისაბონის ე.წ. „საშოპინგო“ უბანს.

ლიფტის მოპირდაპირე მხარეს ერთი ძალიან ლამაზი შენობაა, რომელსაც მყისვე გამორჩევთ სხვებისგან. ჩვენს აქამდე გამოვლილ გზაზე ეს იქნება პირველი, რომლიც გარედან ლამაზორნამენტიანი ფილებით იქნება მოპირკეთებული. სწორედ ეს ფილები, მე თუ მკითხავ, ანსხვავებენ ლისაბონს ყველა დანარჩენი ევროპული ქალაქებისაგან და მას გარკვეულ „აზიურობას“ ანიჭებენ. რა თქმა უნდა, ეს არცაა გასაკვირი, რადგან 4 საუკუნის განმავლობაში აქაურობას მუსულმანი მავრები მართავდნენ - სწორედ მათი გავლენით შემოვიდა ორნამენტული გამოსახულებები ფილებზე, რომელბიც წმინდა დეკორატიული დატვირთვის გარდა საკმაოდ პროზაულ, საყოფაცხოვრებო სარგებლობასაც ატარებდნენ - იცავდნენ სახლის კედლებს ზედმეტი ნესტისგან. ასეთ ლამაზ სახლუკებში დღესაც ცხოვრობენ ალბათ მათი შთამომავლები - სხვა ვერაფრით ავხსენი ჯაგარივით თმა და გამურული, კეთილი სახეები ამ ფანჯრების მობინადრეებისა. ვიცი, რომ შეიძლება ვცდები, მაგრამ რაღაც ასე უფრო რომანტიკული გამოდის თითქოს, არა?

ფილებიანი შენობიდან ხელმარჯვნივ კი იშლება ერთ-ერთი ყველაზე მონუმენტური პრომენადი ლისაბონში, სახელად Rua Augusta. სეზონის და ამინდის და მიუხედავად ის ყოველთვის გადავსებულია სხვადასხვა რჯულისა და წარმომავლობის ადამინებით, რომელთაგან ზოგი სეირნობს, ზოგიც საქმეზე მიიჩქარის და ზოგიც კი (და ეს უკანასკნელები მე პირადად ყველაზე ძალიან მომწონს) აქვე შოულობს ლუკმაპურს - მაგალითად, ყიდის მოხალულ წაბლს, რომელსაც ლისაბონში, დამერწმუნეთ, სრულიად განსხვავებული გემო აქვს. ეს ქუჩა სრულდება მონუმენტური ორმხრივი თაღით, რომელსაც ჩვენსკენ ამჯერად საათიანი ნახევარი აქვს მოშვერილი.

ამ თაღს როდესაც გავივლით, აღმოვჩნდებით მართლაც და უზარმაზარ მოედანზე სახელად Praça do Comércio, დიდი ძეგლით შუაგულში, ჩვენს პირდაპირ კი გადაიშლება მდინარე თაგუსი (ძალიან მეცინება დღემდე ამ სახელზე) და მასზე გაშენებული პორტი. სიმართლე გითხრათ, თავდაპირველად მეგონა რომ ზედ ოკეანეზე გამოვედი, მასშტაბებიდან და გამომდინარე, მაგრამ, როგორც აღმოჩნდა, მოვტყუვდი. მოვტყუვდი იმაშიც, რომ მონუმენტური ყვითელი ფერის შენობა, რომელიც გარს აკრავს „ორპირ“ თაღს, სულაც არ წარმოადგენს სამეფო სასახლეს, არამედ ერთმანეთისაგან განცალკევებული, საკმაოდ პროზაული შენობების ერთობლიობაა, რომლშიც განთავსებულია სხვადასხვა ადმინისტრაციული დაწესებულებები.

სწორედ ეს უზარმაზარი მოედანი წარმოადგენს ერთგვარ დაგვირგვინებას ე.წ. ახლადაღმართული, მიწისძვრამდგრადი უბნისა, რომელიც პომბალის პირველმა მარკიზმა გააშენა XVII-XIX საუკუნეებში მაშინდელი მოდერნისტული დაგეგმარების მიხედვით. ამიტომაცაა, რომ მთელ ამ შემოგარენს მეორენაირად Pombaline Baixa-ს უწოდებენ. როგორც ჩანს, ეს უბანი იმდენად უნიკალურია, რომ 2007 წელს მთლიანად იქნა შეტანილი მსოფლიო მემკვიდრეობის ადგილთა კანდიდატების სიაში. ჩემგან მხოლოდ იმას დავამატებ, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ზოგადად მონუმენტური სტილის არქიტექტურა არ მხიბლავს (განსაკუთრებით ისეთი, რომელშიც ცდილობენ რომ იმპერიის ან სახელმწიფოს სიძლიერე და სიდიადე გადმოსცენ), მაგრამ ამ მოედანმა მართლაც და სუნთქვა შემაკვრევინა. შეიძლება, ეს იმის დამსახურება იყო რომ წყლის პირას დგას და საკადრისად არის დაბალანსებული ამ ერთ-ერთი უძლიერესი სტიქიით, რომლის ფონზე ჩვენ, ცალკეული პიროვნებები, კიდევ უფრო უმნიშვნელოები ვჩანვართ.

არ ვიცი, შეიძლება არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც სიამოვნებთ ერთი დიდი მთლიანობის ნაწილად გრძნობა თავის, ამგრამ მე მათ რიცხვს ნამდვილად არ განვეკუთვნები. ამიტომ, ისევე, როგორც Praça dos Restauradores-ზე, აქაც აგოროფობიის მსუბუქი შეტევა მემართება და გული მიმიწევს მარცხნისაკენ, სადაც საკმაოდ საინტერესო სკვერები და ჩემს მიერ ასე მოწონებული ფილებით მოპირკეთებული შენობები დავლანდე პერიფერიული მზერით. გული მიგრძნობს, იქ იწყება სხვანაირი ლისაბონი, ისეთი, რომელიც შეიძლება ნაკლებად დიადი და შთამბეჭდავია, მაგრამ სამაგიეროდ, უფრო პირადული და მგრძნობიარე. აქ იწყება Alfama, ლისაბონის კიდევ ერთი ღირშესანიშნავი უბანი, რომელიც, სამწუხაროდ, ამ პოსტში ვეღარ მეტევა და რომელსაც მალე, ცხადია, თქვენი სურვილის შემთხვევაში ცალკე დავათვალიერებთ.

იმედს ვიტოვებ, რომ ძალიან არ დაიღალეთ და არ მოგაწყინეთ თავი ჩემი გაუთავებელი ლაქალქით. როგორც უკვე აღვნიშნე, ნებისმიერი სახის რჩევებს და შენიშვნებს ვიღებ დიდი სიამოვნებით. ასევე, ძალიან გამიხარდება თუ რომელიმე მკითხველს ექნება რაიმე გამოცდილება ამ ქალაქთან მიმართებაში და არ დაიზარებს და გამიზიარებს.

მე კი გემშვიდობებით მომავალ გასეირნებამდე :)

პრეზენტაცია

2010-05-05T14:55:00.002+02:00

რაღაც ძალიან დიდი ხანია არ მიმოგზაურია. შევწუხდი. ვხვდები, რომ მექმნება ე.წ. „შთაბეჭდილებითი ვაკუუმი“, რომელიც სასწრაფოდ ამოვსებას საჭიროებს...

და რას აკეთებს ადამიანი, რომელსაც ძალიან მოენატრა მოგზაურობა, მაგრამ მოკლებულია საშუალებას „ოცნება რეალობად აქციოს“? საკუთარი გამოცდილებიდან გამომდინარე ვამბობ, რომ სავარაუდოდ ის იხსენებს ადგილებს, სადაც უკვე იყო და სურს ხელახლა მოინახულოს. ან აწყობს გეგმებს იმ ადგილთან დაკავშირებით, სადაც აწი უნდა გამგზავრება. ამ ორიდან მე დღეს რატომღაც პირველი ვარჩიე. მაგრამ არა სუფთა სახით - მარტო მე რომ ვიმოგზაურო მეორედ, მგონი არაფერს მომცემს. გაცილებით უფრო საინტერესოც და სასარგებლოც იქნება, ჩემი აზრით, თქვენც გაგიყოლოთ ამ მოგზაურობაში - იქნებ, თქვენთვის საინტერესო ამბებს გაიგებთ ამ ჩემი ნაბოდიალებისაგან.

სწორედ ამგვარმა მოსაზრებებმა მიმიყვანეს იდეამდე შემექმნა ახალი ტიპის და სტრუქტურის პოსტი, რომელიც აქამდე არსებულებში ვერაფრით მოვათავსე. ამიტომ დღეს თქვენს წინაშეა ჩემი ცხელ-ცხელი ბლოგ-კატეგორიის პრეზენტაცია, რომელსაც პირობითად, „წარმოსახვითი გასეირნება“ დავარქვი. ერთად გავიაროთ ის ქუჩები, გზები და ბილიკები, რაც შემოგვხვდება და მე, შეძლებისდაგვარად, თქვენი გიდის როლს ვითამაშებ. შეფასებები ჩემი „ოსტატობის“ თქვენთვის მომინდვია... აქვე დავძენ, რომ ჯანსაღ კრიტიკას ვიღებ ხელგაშლილად.

რაც შეეხება გასეირნების ადგილს - რას იტყვით პორტუგალიის შესახებ? ეს ბოლო დღეებია ძალიან ხშირად მახსენდება ლისაბონი. დარწმუნებით ვერ ვიტყვი რატომ, მაგრამ ეჭვი მაქვს, იმიტომ, რომ ახლანდელი ამინდი თბილისში მაგონებს იქაურ იანვარს... გარდა ამისა, პირველ გასეირნების ადგილას ლისაბონს იმიტომაც ვირჩევ, რომ იგი ის ქალაქია, რომელიც ჩემთვის პირადად ბევრ სხვა ასპექტშიცაა პირველი. ჯერ მარტო იმიტომ, რომ სწორედ იქ ვიმოგზაურე პირველად მას შემდეგ, რაც ევროპაში გადავცხოვრდი წელიწადნახევრით. პირველია იმიტომაც, რომ სწორედ იქ შევიძინე და პირველად გამოვიყენე ჩემი ფოტოაპარატი (Canon 450D EOS 200იანი ლინზით). პირველია ასევე იმ ქალაქთა შორის, რომელმაც სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით, თავზარი დამცეს, რადგანაც არანორმალური მაჩვენებლით გადააჭარბეს ჩემს მოლოდინს, რაც, თავისთავად იშვიათად ხდება და სასიამოვნოდ გაკვირვებულს მტოვებს. ის ჩემი პირადი ქალაქი-სიურპრიზია და შეძლებისდაგვარად შევეცდები, თქვენც ასეთად დაგანახოთ იგი.

მოკლედ რომ ვთქვა, თუ თქვენც, ჩემსავით, დიდად არ გხიბლავთ სიცივე და გიყვართ პორტუგალიური ენა, ოკეანე და გემრიელად კვება, იქაურობა ნამდვილად მოგეწონებათ...

თავიდან მე და ლისაბონმა ისე გულგრილად ავუარეთ ერთმანერთს გვერდი, როგორც კინომელოდრამის ორმა მთავარმა გმირმა შეხვედრის პირველ სცენაში - ერთი იმ განსხვავებით, რომ ალბათ, საბოლოოდ ლისაბონი ჩემთვის გაცილებით უფრო მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა, ვიდრე მე მისთვის. თუმცა, მე ეს გარემოება ნამდვილად არ მწყინს.

აქვე მინდა ვთქვა, რომ აწ დაწერილის მოცულობიდან გამომდინარე, უკვე ვხვდები რომ ეს პოსტი უშველებელად გრძელი გამომდის და ალბათ აჯობებს, ნაწილებად დავშალო. მითუმეტეს რომ ლისაბონი გარდა სიურპრიზისა, ასევე კონტრასტების ქალაქიცაა და უბრალოდ შეუძლებელია ხასიათის ერთ ტალღაზე გავეცნოთ, ისევე როგორც ერთად არ შეიძლება რძის პროდუქტებისა და მჟავე კიტრის მირთმევა. უბრალოდ ვერც ერთს გავუგებთ გემოს და რაც მთავარია, კუჭსაც წყნენს :). გარდა ამისა, სხვა პოსტებისაგან განსხვავებით, ამ კატეგორიაში ფოტომასალის ჩართვასაც ვაპირებ, რაც კიდევ ბარე ორჯერ გაზრდის პოსტის მოცულობას.

ყოველივე ზემოთქმულიდან გამომდინარე, გადავწყვიტე ლისაბონი დავაქუცმაცო და ამის ჩათვლით 5 პოსტში გადავანაწილო უბნების მიხედვით: პირველში Baixa-ს მოვათავსებ, რომელიც ლისაბონის გულად ითვლება, მეორეში - Alfama-სა და Bairro Alto-ს, რომლებიც უფრო ძველი და ბოჰემური უბნებია, სავსე წვრილი მიხლართული ქუჩებით, მესამეში Belem-სა და ლისაბონის შემოგარენს, რომელიც ზღვა-ოკეანეების ჩემნაირ მოყვარულებს ალბათ განსაკუთრებით მოეწონებათ და ბოლოს, მეოთხეში კი ქალაქის თანამედროვე ნაწილს „ჩავტენი“, რომელიც Gare do Oriente-ს და ოკეანარიუმს მოიცავს.

ჯერ ჯერობით ძნელად წარმომიდგენია, ამას როგორ მოვახერხებ, მაგრამ როგორც ხედავთ, პირველი ნაბიჯი უკვე გადადგმულია და მას შემდეგ, რაც ამ პოსტს გამოვაქვეყნებ, უკან დასახევი გზა აღარ მექნება.

ამიტომ, ან ფარით, ან ფარზე :)

ვნახოთ, რა გამომივა.

დღეები ჩემი ცხოვრებისა

2010-05-03T07:18:00.006+02:00

ზოგი ადამიანი დღეებს რიცხვების მიხედვით ანაწილებს, ზოგი სეზონურად, ზოგიც თვეებით, ზოგიც კი საერთოდ ღამეებით ითვლის :)

მე, ალბათ როგორც უმეტესობა მომუშავე ადამიანებისა (თან ე.წ. "საოფისე" მომუშავეებისა) კვირის დღეებს პარასკევიდან პარასკევამდე ვანაწილებ... და თუ მაინცდამაინც რიცხვზეა საუბარი - 26 ყველას ჯობია (ალბათ, მიხვდით უკვე რომ ხელფასის დღეა).

გამომდინარე ასეთი აღრიცხვის მეთოდებიდან, ყოველ კვირის დღეს ჩემთვის რაღაც რიტუალური, სოპეციფიკური ნიშანი გააჩნია, რომლიც მინდა თქვენც გაგიზიაროთ. იქნებ, თქვენასას დაემთხვეს ან რაიმე ისეთი იდეა მომაწოდოთ, რაც მე არ გამჩენია (უფრო უკანასკნელის იმედი მაქვს).

დავიწყოთ თავიდან:

ორშაბათი - ზოგადსაკაცობრიო აზრით მძიმე დღეა, თუმცა, მე ამ ასპექტში უმცირესობაში ვარ მოყოლილი. სამუშაო დღეებიდან არც ერთი არ მიადვილდება ისე, როგორც ორშაბათი. შაბათ-კვირის განმავლობაში დასვენებას ვასწრებ, ამიტომ ორშაბათს ძალების მოზღვავებასთან ერთად შრომისუნარიანობაც მემატება და დიდი ხალისით ვეჭიდები ყველა საქმეს, განსაკუთრებით, ახალი წამოწყება თუა. ერთადერთი უარყოფითი მხარე ამ დღის არის ის, რომ ბენზინის ჩასხმა მიწევს ხოლმე, რაც საგრძნობლად ათხელებს ჩემს საბანკო ანგარიშს :)

სამშაბათი - ერთ-ერთი უღიმღამო დღეა ჩემი კლასიფიკაციით. ძალებიც შედარებით გამოცლილი მაქვს, საქმეებიც უკვე ნაკლებად მაინტერესებს და ამიტომ ინერციით მისი გავლის გარდა აღარაფერი მრჩება. ამიტომ, რაღაცით მაინც რომ გავხალისდე, საღამოს რომელიმე ჩემს მეგობარს ვუნიშნავ შეხვედრას სადმე კაფეში - მწარე აბზე გლაზურივით :)

ოთხშაბათი - აღსანიშნავია იმით, რომ ოქროს შუალედია. ამ დღეს უკვე მახსენდება, რომ ნახევარი სამუშაო კვირა გავლილია და სულ მალე შევძლებ დილით გემრიელად ჩაძინებას (ნასტასიასი არ იყოს, დილის ძილი ჩემთვის ლამის ფეტიშია). ეს გრძნობა განსაკუთრებით მიმძაფრდება საღამოსკენ, რასაც ე.წ. მეორე სუნთქვის გახსნა მოსდევს, ამიტომ საღამოს განსაკუთრებით მიმეხარება ჩემი იოგის ერთსაათიანი გაკვეთილი - მოზღვავებულ ენერგიას კუნთების მიწელვ-მოწელვაში ვხარჯავ.

ხუთშაბათი - ეს სამშაბათის ბიძაშვილია, ოღონდაც კიდევ უფრო უღიმღამო. ამ დღეს საერთოდ არაფერი მახალისებს, ამიტომ აქაც, საკუთარი განწყობის მოთაფლვის მიზნით პატარ-პატარა საჩუქრებს ვიკეთებ. ასე მაგალითად - შესვენებაზე გავდივარ შენობიდან სადმე სასადილოდ, საღამოს კი ვცდილობ ან კინოში, ან თეატრში წავიდე. განსაკუთრებით ბოლო ვარიანტია მომგებიანი - ბალის აქციაა ჩემს საყვარელ თეატრში, მარჯანიშვილში (11 ლარის მაგივრად 3 ლარად შეგიძლია შეიძინო ბილეთი).

პარასკევი - ყველაზე ლენჩი დღე, რომელის ერთადერთი დანშნულებაა, მსუბუქად შემაგუოს შაბათ-კვირას. ამ დროს ვასრულებ კვირის განმავლობაში გამოყოლილ საქმეებს და ყოველთვის უარს ვაცხადებ ახალი დავალებების მიღებაზე - ასეთები თუ მომდის, ორშაბათის "ყულაბაში" ვყრი :) საღამოს 6 საათის მოახლოებასთან ერთად ჩემი განწყობაც პირდაპირპროპორციულად მაღლა იწევს და საღამოს 8-9 საათისთვის უკვე ისეთი აჟიტირებული ვარ ხოლმე, სახლში რომ ვეღარ ვჩერდები და ტყვიასავით ვვარდები გარეთ.

შაბათი - კვირის უსაყვარლესი დღე, დილიდანვე გემრიელი. ჯერ ერთი, იმიტომ, რომ ვიღვიძებ არა იმის გამო, რომ მაღვიძარა ასე მეუბნება, არამედ იმიტომ, რომ ასე მინდა :) საუზმესაც ჩემ გემოზე ვირგებ - სამუშაო დღეებში დილის 9ის ნახევარზე რძიანი ბურბუშელის მეტი მაინც არაფერი ჩამდის ყელში, შაბათს კი გემრიელი, მსუყე საუზმით შემიძლია გავინებივრო თავი. იოგის გაკვეთილიც უფრო სასიამოვნოა დილის საათებში. საღამო კი საერთოდ ჩემი საყვარელია - დალევის, ცეკვის და გართობის ტრადიციდული საღამოა შაბათი. და სახლში რაც უფრო გვიან (ან, ფაქტიურად, ადრე) მივალ, მით უფრო კმაყოფილი ვარ ხოლმე.

კვირა - რელაქსაციის, ტახტზე წამოწოლის დღეა. კვირას არაფრის კეთება არ მინდა ხოლმე (გარდა სახლის მილაგებისა, რასაც უფრო ვალდებულების გამო ვაკეთებ, ვიდრე სრუვილის). კვირა ოჯახის დღეცაა - ვინმეს აგარაკზე ასვლა, გუდვილში წაყვანა ან საერთოდ, ა პუნქტიდან ბ პუნქტში გადაადგილება ესაჭიროება, ყოველთვის მზად ვარ დავეხმარო (სინდისის დასაწყნარებლად :)). საღამოს კი, როგორც წესი საოჯახო კინოსეანსით ვასრულებთ.

ორშაბათს კი ყველაფერი თავიდან იწყება...

ფანჯარაში კი იცვლება ფერები - ნაცრისფერიდან მწვანეში, მწვანიდან ყვითელში და ყვითლიდან ხანდახან თეთრში...

და ისევე, როგორც ჩემი დღეები, ბუნებაც თითქოს წრეზე მოძრაობს.

მაგრამ, ხანდახან ვფიქრობ, კარგად რომ დავაკვირდეთ, იქნებ ყველაფერი წრიულად კი არა, სპირალურად მოძრაობს? ისეთ დიდ სპირალზე, რომელსაც არც თავი და აქვს და არც ბოლო?!

თითოეული რგოლი კი კავს ერთმანეთს, მაგრამ ხომ მაინც ახალი რგოლია, არა?

ხშირად გამიგია, რომ რუტინა ძალიან ცუდიაო, ყველაფერს კლავსო. ხანდახან მეც ასე მგონია... მაგრამ მერე ვუფიქრდები და ისევ "მეკითხებინება" ჩვეული რიტორიკული შეკითხვები...

იქნებ, როგორც შავის გარეშე თეთრი ვერ იარსებებდა,

როგორც ცუდის გარეშე კარგი,

ისე რუტინის გარეშეც არ იქნებოდა სასწაული?!

ქუჩაში რომ შემოგხვდეთ

2010-05-01T14:02:00.002+02:00

ამგვარი სათაურით პოსტი ზურიუსის ბლოგზე ვნახე და ძალიან მომეწონა. ვფიქრობ, მისგან საკმაოდ კარგი ტაგ-პოსტი გამოვა, რომლიც, ჩემი ვარაუდით, წარმატებით შემოივლის ქართულ ბლოგსფეროს. უმეტესობა, ვინც აქ პოსტავს, ასე თუ ისე (ყოველ შემთხვევაში, მე რომლებსაც ვკითხულობ) უცნობი ადამიანები არიან ერთმანეთისათვის და შესაბამისად, შესაძლებელია, ერთმანეთისათვის ხშირად ჩაუვლიათ ქუჩაში გვერდზე და ვერც კი მიმხვდარან.

ამიტომ, საინტერესოა, შევაგროვოთ და ერთმანეთს მივაწოდოთ მინიშნებები საკუთარი თავების შესახებ - ისეთი კი არა, საპასპორტო-სამედიცინო მონაცემებს რომ გვანან, არამედ უფრო პიროვნული, მიხარული და ორიგინალური. მოკლედ ისეთი, როგორიც ზურიუსმა ჩამოთვალა.

მე ვცდი ჩემსას და ვნახოთ, რა გამოვა.

მაშ ასე, დავიწყოთ:

1. საკმაოდ სწრაფი სიარულის მანერა მაქვს. მაშინაც კი, როდესაც წესისამებრ უნდა მივსეირნობდე :).
2. ჩაცმულობის რომელიმე ელემენტი მაინც მექნება ყავისფერი, ბეჟი ან კარამელ-დარიჩინისფერი. ტყუილად კი არ ჰქვია ჩემს ბლოგს ასე ;)
3. თუ მზიანი დღეა, აუცილებლად მზის სათვალე მეკეთება. ეს პიჟონობის გამოვლინება კი არა, უფრო სამედიცინო აუცილებლობითაა გამოწვეული - პირდაპირი მზის სხივების „პერედოზისგან“ თვალები მიცრემლიანდება, მიწითლდება და მისივდება.
4. თუ წვიმს, მეცმევა ბოტები და არც ერთ ტყლაპოს არ ავუვლი გვერდს, იმით ბედნიერი რომ თამამდ შემიძლია მათზე გადავლა.
5. თუ მარტო მოვდივარ, აუცილებლად თეთრ აიპოდის ყურსასმენებს შეამჩნევთ ჩემს ყურებში. ამიტომ, არანაირ დაძახილზე არ ვრეაგირებ.
6. თუ მარტო მოვდივარ და ყურსასმენები არ მიკეთია, ორადორი ვარიანტია: ან აქვე ვარ მაღაზიაში გადასული ან კიდევ მანქანაში ვჯდები. დააკვირდით ჩემს ხელებს - თუ ვათამაშებ გასაღებს წითელი გოჭის ბრელოკით, ესეიგი მეორეა :).
7. ამინდის და მიუხედავად, თითქმის ყოველთვის მეკეთება რაიმე დასახელების კაშნი/შალი/მოსახვევი. დიდი ფანატი ვარ გარდერობის ამ ელემენტის.
8. თუკი კაშნი ვერ შემამჩნიეთ, კისერზე დამაკვირდით - ყოველთვის მიკეთია ერთი წითელი ბროლის გული და ვერცხლის პატარა ნემსიყლაპია. ამ ორი ძეწკვის გარეშე ვერასოდეს მნახავთ ვერსად. მაშინაც კი, როდესაც ისინი არ ჩანან, ესეიგი ტანსაცმლის შიგნიდან იმალებიან.

აქვე მეორე ნაწილი - როდესაც უკვე აღმოაჩენთ რომ თქვენთან მახლობლად მიმავალი ადამიანი მე ვარ და გადაწყვიტეთ, დამელაპარაკოთ:

1. არ გაგიკვირდეთ, თუ თავიდანვე გაოგნებული ღიმილით შემოგხედავთ - ალბათ როგორც ყოველი სხვა ადამიანი, მარტო ქუჩაში სიარულისას რაღაცა აბსოლუტურად განყენებულ თემაზე ვფიქრობ და აზრი რომ გამიწყდება, ვიბნევი.
2. როდესაც მეტყვით, რომ ჩემი ბლოგ-აღწერიდან ამომიცანით, გამეცინება და გავწითლდები. იცოდეთ, რომ გულში ძალიან გამიკვირდება, რომ მიცანით.
3. გამოლაპარაკებისას პირდაპირ თვალებში რომ შემოგხედავთ, ნუ გაგიკვირდებათ. მე ასე ვიმახსოვრებ ხალხს.
4. რომ გამეცნობით, თქვენი სახელი და საკონტაქტო მონაცემები კი არა, თქვენი ბლოგის მისამართი მიწილადეთ... აწი უკვე გაათმაგებული ინტერესით ჩავეკითხები თქვენს ნაწერს!

არ ვიცი, რამდენად „იდენტიფიცირებადი“ გამოვედი ყოველივე ამ ზემოთჩამოთვლილიდან გამომდინარე, მაგრამ მემგონი, ზუსტად ეს არის ამ პოსტის „მუღამი“... თუ გეგონებათ, რომ ამომიცანით, არ მოგერიდოთ, მოდით და მომესალმეთ, თუნდაც სახეზე უპირქუშესი გამომეტყველება მქონდეს აფარებული. იცოდეთ, რომ აუცილებლად გამიხარდება!

ამ ჩემს პოსტში ვთაგავ ნასტასიას და ნატალიას. ძალიან, ძალიან მინდა ეს ორი ჯერ კიდევ ჩემთვის ასე თუ ისე უცნობი ადამიანი შევძლო ამოვიცნო ქუჩაში, სრულიად შემთხვევით...

To the wise One

2010-04-30T10:08:00.002+02:00

«Хрустальные мечты детства
вдребезги разбились
о чугунную жопу действительности»

ცნობილია, რომ ასაკთან ერთად ადამიანი, საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ, იცვლება. ამიტომ, არცაა გასაკვირი, რომ დროის მსვლელობასთან ერთად მას ფასეულობებიც ეცვლება, ჯერ იმიტომ, რომ სანამ არ აქვს, თავში უდებენ და მერე უკვე ამ ჩადებულებს ან ცვლის, ან კიდევ ავსებს.

შენ კიდევ უკვე ყველაფერი წინასწარ იცოდი. როგორი გასაკვირიც არ უნდა ყოფილიყო - როდესაც გაგიცანი, შენ უკვე ყველაფრის თქმა და გაზიარება შეგეძლო ჩემთვის, მე კი ნელ-ნელა ვისრუტავდი შენს სიბრძნეს, იმიტომ რომ თავიდან უბრალოდ არ შემწევდა იმის უნარი, სრული მოცულობით გამეთავისა შენი ცოდნა. Ironically enough, შენ ეგეც კი იცოდი.

თუმცა, შენით ამას უარყოფ. მეუბნები, რომ არ ხარ იმდენად ახალგაზრდა, რომ ყველაფერი იცოდე და ამით მიმანიშნებ, რომ ჩემი ახალგაზრდობიდან გამომდინარე, საკუთარი სიბრძნით უკვე გავსებული ვარ და თავისუფალი ადგილი აღარ დამრჩა. მაგრამ მინდა გითხრა რომ დაბერება იმაზე ადრე დავიწყე, ვიდრე შენ გგონია, ჯერ კიდევ ბავშვობაში. მაშინ პირველად ვიგრძენი ღალატის სიმწარე და მახსოვს, შენ მითხარი, რომ ამაში არაფერია გასაკვირი, რადგან ნამდვილი მეგობარი ყოველთვის გულში გირტყამს (და არა ზურგში). მტრებს კი ყოველთვის უნდა აპატიო, ვინაიდან ამით ყველაზე მეტად გაამწარებ. და საერთოდაც, სისულელეა დაყო ადამიანები ცუდებად და კარგებად - ისინი ან მომხიბლავნი, ან კიდევ გულისამრევნი არიან. მათი უმრავლესობა კი საერთოდ „სხვები“ არიან - მათი ფიქრები სხვათა მოსაზრებებია, მათი ცხოვრება - მიმიკრია და მათი ვნებები კი მხოლოდ ციტატებია.

მე გამეცინა - ასე დაიწყე შენ ჩემი ცხოვრებისეული გაკვეთილები. ირონიითა და ღიმილით მაჭმევდი კოვზ-კოვზ სიბრძნის მწარე მიქსტურას...

მერე მოვიდა პირველი ცდუნებები - ისეთი კი არა, ნაყინი ან შოკოლადი რომ მოგინდება და ფიქრობ, შეჭამო თუ არა სხვისი კუთვნილი წილი, არამედ ნამდვილი, გააზრებული. ღამეები რომ მათზე ფიქრობ და ვერ გადაგიწყვეტია, მიყვე თუ მაინც გაუძლო. და მაშინ, ჩემს მორალურ ტანჯვებს რომ უყურებდი, მახსოვს, შენი ჩვეული ღიმილით მკითხე - ნუთუ გგონია, რომ ცდუნებას მიყოლა სისუსტეა? მე გეუბნები, არსებობენ ისეთი საშინელი ცდუნებები, რომელთა მიყოლა სიძლიერეს, სიძლიერესა და დიდ გამბედაობას ითხოვსო. მეც ავდექი და გამოვიჩინე ასეთი და ვუკბიჩე ედემის ვაშლს.

სინანულმაც არ დააყოვნა. მაშინაც ჩემს გვერდით იყავი და დამამშვიდე. შენი თქმით, თვითგვემა ფუფუნებაა, რადგან როდესაც ჩვენ საკუთარ თავებს ვადანაშაულებთ, ისე ვგრძნობთ თავს, თითქოს სხვას ამის უფლება აღარ გააჩნია. გამოცდილება ხომ სხვა არაფერია, ვიდრე სახელი, რომელსაც დაშვვებულ შეცდომებს ვარქმევთ...

და მე ისევ გამეცინა და ცრემლები მოვიწმინდე...

მერე მოვიდა სრულყოფის დრო - პირველობის სურვილი. განსაკუთრებით პროფესიულ ასპარეზზე - წიგნებზე ტვინის მისხმა და ნაშრომებზე თენება. შენ კი ამას ყველაფერს შორიდან აკვირდებოდი და გეცინებოდა. მეუბნებოდი - დროდადრო გაიხსენე რომ მართალია, განათლება პატივსაცემი საქმეა, მაგრამ არაფერია ისეთი ცოდნად ღირებული, რაც შესაძლებელია ნასწავლ იქნეს...

სიყვარულის დროც მოვიდა ჩემს ცხოვრებაში თავის დროზე. რაღა თქმა უნდა, შენც იქვე, მახლობლად იყავი მოკალათებული და ყოველ ახალ საფეხურზე ჩემი წაბორძიკების მერე დისტილირებულ სიბრძნეს მაწვდიდი - რომ მამაკაცი შეიძლება ნებისმიერ ქალთან იყოს ბედნიერი, სანამ არ უყვარს ის, ხოლო მას შემდეგ, რაც მის სიყვარულს შეწყვეტს, ყველაფერს გააკეთებს ქალისთვის, გარდა მისი სიყვარულის გაგრძელებისა. ზოგადად, ყოველთვის არის რაღაცა სასაცილო იმ ადამიანის ემოციებში, რომელიც ჩვენ უკვე აღარ გვიყვარს. ყველა ქალი ხომ საბოლოოდ დედმისს ემსგავსება და ეს მათი ტრაგედიაა, კაცი კი არც ერთი და ეს - მისი. და სწორედ ამიტომ ყველა ქალი იწყებს იმით, რომ ეწინააღმდეგება მამაკაცის ყურადღების ნიშნებს და ამთავრებს მამაკაცის უკან დახევის დაბლოკვით...

და აქაც, სიმწრის მიუხედავად, მაინც გამეცინა, იმიტომ რომ ირონია ზოგადად ასე მოქმედებს ადამიანზე...

ერთი პერიოდი პოლიტიკითაც დავინტერესდი. ვიფიქრე, ცოტა გავცდები საკუთარ ინდივიდუალიზმს და უფრო დიდ სურათს შევხედავ-მეთქი, შენ კიდევ კვლავ გაგეღიმა და მითხარი, რომ დემოკრატია სხვა არაფერია, თუ არა ხალხის ჟლეტა ხალხისვე მიერ ხალხის სახელით, პატრიოტიზმი კი მანკიერთა ღირსებაა.

და აი, მე, ჩემი ცხოვრების პირველ მესამედს (იმედია) ისე ვასრულებ, რომ შენს მიერ მოწოდებული ეს სიბრძნეები გავითავისე და შევისისხლხორცე. მათი სისწორის ყოველი განმტკიცებას ცხოვრებისეულ გზაზე უკვე სიმწარე აღარ მოაქვს, არამედ ჩემთვისაც უკვე ღიმილი. მეც მეღიმება და ვუფიქრდები, ნუთუ მეც, შენი თქმის არ იყოს, ცინიკოსი გავხდი და კი ვიცი ყველაფრის ფასი, მაგრამ არაფრის ღირებულება?!

და ყველა ბავშვობისდროინდელი ჭეშმარიტი და ლამაზი იდეალი მართლაც და მოკვდა?!

შენ კიდევ აქაც გამიღიმე და მითხარი, რომ ნებისმიერ დროს, როდესაც ადამიანები გეთანხმებიან, შენ გიჩნდება შეგრძნება რომ მტყუანი ხარ...

და საერთოდაც, არის რაღაც საშინლად სულისშემზარავი ამ თანამედროვე ტკივილისადმი თანაგრძნობაში. ადამიანმა უნდა უთანაგრძნოს ფერს, სილამაზეს, სიცოცხლეს. რაც უფრო ნაკლები ითქმის ცხოვრებისეულ სიმწარეზე, მით უკეთესი...

და მე ისევ მეღიმება...

ოღონდაც სიმწრით და ირონიულად კი არა,

არამედ გულით...

და პარიზში, პერ ლაშეს სასაფლაოზე ტუჩსაცხს ვისმევ, რომ კიდევ ერთი მსუქანი ნაამბორალი დავატყო შენს უზარმაზარ საფლავის ლოდს.

იმიტომ რომ შენ ყველაზე ბრძენი ხარ ჩემთვის,

საყვარელო

ოსკარ უაილდო...

აღმატებით ხარისხში

2010-04-29T15:36:00.002+02:00

მემგონი გამეხსნა შთაგონება.

რაც დავბრუნდი სამშობლოში, შევამჩნიე, რომ საგრძნობლად მოვუკელი წერას. რა თქმა უნდა, აღნიშნულის მიზეზად ყოველთვის შემიძლია დავასახელო დროის არქონა (რაც აბსოლუტურად მართალია), კომპიუტერთან ჯდომის იშვიათობა (არანაკლებ) და სახლში ხალხმრავლობა, რაც კონცენტრირების საშუალებას არ მაძლევს (ასევე). მაგრამ უმთავრესი მიზეზი, ვფიქრობ, მაინც გამქარალი შთაგონებაა...

და რა ვუყო რომ შთაგონება, რომლიც ხანდახან მეწვევა ხოლმე, ძირითადად ისეთ საკითხებს უკავშირდება, რომლებიც ახალ ასპექტში დავინახე სამშობლოში წელიწადნახევრიანი არყოფნის შემდეგ. არ მინდა ამას ეროვნულ-ნაციონალური ნიშანი მივცე, იმიტომ რომ ღრმად მჯერა, ეს არაფერს შუაშია. უფრო, ვფიქრობ, სოციალური ფაქტორის ბრალია. მაგრამ ამაზე ჯობია სხვა დროს ვისაუბრებ, თუ მექნება საერთოდ საშუალება და უნარი იმისა, რომ ეს უდიდესი „კონცეპტი“ რამენაირად განვიხილო.

ახლა კი ვუბრუნდები საწყისს - შთაგონებას. იგი მომაწოდა აბსოლუტურად შემთხვევითმა ფრაზამ, რომელიც სულ რაღაც ერთი საათის წინ გავიგონე დერეფანში. ორი ჩემი თანამშრომელი ხმაურიანი პროშნისა და ურთიერთმოკითხვის ფონზე, აჟღერებნენ რა მოზღვავებულ ემოციებს, უნისონში წარმოთქვეს შემდეგი წინადადება - „ვაიმე, როგორ საშნლად მომენატრე!!!“.

თითქოს, ერთი შეხედვით, ჩვეულებრივი ფრაზა, რომელიც აბსოლუტურად ყოველდღიურად ყოველ ჩვენთაგანს გაუგია და ზედმეტი ყურადღება არც კი მიუქცევია. რა მოხდა.

ჩემში კი მან რაღაც უცნაური გაღიზიანება გამოიწვია.

რომ მივხვდი, რომ გავღიზიანდი, გამიკვირდა.

და რომ გამიკვირდა, დავინტერესდი - რატომ?

და ვიფიქრე - ხომ შეიძლება იმიტომ, რომ ზუსტადაც არ უნდა იყოს ეს ფრაზა ასე „ყოველდღიურად“ გასაგონი?!

დავიჯერო, მარტო მე მეჩვენება რომ ჩემს ირგვლივ ხალხი გადამეტებულად აღიქვამს, გამოხატავს და აფასებს საკუთარ და სხვის ემოციებს?!

ასეთი მაგალითები უამრავია:

ყველას გაგიჟებამდე ენატრება, უყვარს, მოსწონს, სძულს და ეზიზღება სხვა ადამიანები ან თუნდაც უბრალო მოვლენები...

ყველა გრძნობა, რაც გააჩნია ჩემს ირგვლივ მოტრიალე ადამიანებს, არის მარადიული და აბსოლუტური. თუ სიყვარულია - კუბოს ფიცრამდეა... თუ ცრემლია - უშრეტია... თუ მონატრებაა - სიგიჟემდეა... თუ სიძულვილია - სამისდღემშიოა... თუ გლოვაა - საუკუნოა...

ყველა ისე ადვილად აპელირებს ამ იდეალური ცნებებით (და რაც მთავარია, დერეფანში ან ფინჯან ყავაზე), უბრალოდ მიკვირს, საიდან გააჩნიათ ამხელა სულიერი მარაგები... და მათ ფონზე თავი ძალიან უმნიშვნელო, ნაცრისფერი და მდაბიო მეჩვენება...

მე პირადად ცხოვრებაში მონატრება რეალურად სულ 5-6ჯერ თუ მიგრძვნია. ჩემი სიძულვილი სიყვარულზე ბევრად უფრო წარმავალი გამოდგა. ყველაზე მძიმე ცხოვრებისეულ ტრაგედიასაც კი, რაც ცხოვრებაში განმიცდია, ისე გადავიტანე, რომ ღამე თეთრად არ გამითენებია...

ვიტყოდი, ეს ყველაფერი ცინიზმის ბრალიაო, მაგრამ ცინიკოსებად, მოგეხსენებათ, არ იბადებიან, ცინიკოსები ხდებიან... ხოდა დავიჯერო მე გენეტიკურ-ქრონიკული დეფექტით დავიბადე?!

რა თქმა უნდა, ვიცი რომ არ არის ასე. საიდან ვიცი? თუნდაც იქიდან, რომ სხვა ადამიანებისაგან ხანდახან, ჩუმად და მალულად, გამიგია, რომ აღარ შეუძლიათ აიტანონ ეს ფარისევლური ყოვლისმომცველი შეთქმულება და კივილი უნდებათ ამგვარი შაბლონური და არაფრისმთქმელი ფრაზების გაგონებაზე. და თუნდაც იქიდან, რომ აღნიშნულზე ჩემ ერთ-ერთ უსაყვარლეს მწერლებს, ძმებს სტრუგაცკებს, დაუწერიათ თავიანთ გენიალურ ნაწარმოებში «Град Обреченный»:

Особенно я ненавижу, когда вечностями швыряются. Братья навек. Вечная дружба. Навеки вместе. Вечная слава...

Откуда они все это берут?

Что они видят вечного?!

To the Enemy

2010-03-27T17:39:00.005+01:00

მთელი ცხოვრებაა მძულხარ...

საერთოდ, სიძულვილი, ისევე როგორც სიყვარული, საკმაოდ ძლიერი ემოციაა და დიდ სულიერ ენერგიას მოითხოვს. ყველას კი არ შეუძია ასეთი ძლიერი განცდა მთელი ცხოვრების განმავლობაში "კვებოს", მითუმეტეს, ერთი კონკრეტული ობიექტის მიმართ. "Однолюб"-ის ტიპის ადამინები ზუსტად ისეთივე იშვიათია, როგორც "Одноненавидец"-ები. მაგრამ შენ იმისთანა ხარ, არ მიჭირს ვიყო კონსტანტური...

ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს ყოველთვის იქ იყავი, როდესაც რაღაცას ფეხს წამოვდებდი და წავიქცეოდი. არ ვიცი როგორ მახსოვს (ეს წესით ანატომიის კანონებს ეწინააღმდეგება), მაგრამ ძალიან კარგად ჩამებეჭდა, რა მწარე იყო მიხვედრა იმისა, რომ მთვარისაკენ გაშვერილი ხელი ამ ბრჭყვიალა და სასურველ ობიექტს ვერასოდეს მიწვდებოდა... ეგეც ხომ შენი დამსახურება იყო. ყოველთვის მზად იყავი, ჩემთვის თვალები აგეხილა და ყველაფერი ისე დაგენახებინა, როგორც სინამდვილეში იყო.

და იქნებ, მე მერჩივნა ვარდისფერი სათვალე მკეთებოდა?!

ასე უფრო მაგარი იქნებიო, ამტკიცებდი. რაც არ მოგკლავს, მხოლოდ გაგაძლიერებსო, თქმულა და შენც მთელი გულისხმიერებით და სიბეჯითით ემსახურებოდი ამ სიბრძნეს...

რაც უფრო გადიოდა დრო, მით უფრო აზარტული ხდებოდი. გემოს უგებდი შენს "მისიას", ანვითარებდი, ხვეწდი... უსინდისო ვიყო, ცინიზმიც ბლომად შემოგეპარა, სარკაზმიც და ირონიულობაც. ტკბებოდი... შენთვის უკვე აღარ იყო საკმარისი მე უბრალოდ წავქცეულვიყავი - შენ უნდა დაგერწმუნებინე, რომ წამოდგომაც აღარ ღირდა, რომ დახმარებისათვის გამოწოდებული ხელიც უნდა უარმეყო...

ყველაზე მძიმედ ე.წ. "თინეიჯერობის" პერიოდი მახსოვს შენგან - ასე მგონია, დღე არ გადიოდა უშენოდ. სულ გხედავდი, გგრძნობდი, გყნოსავდი და გეხებოდი კიდეც. არაფერი შემარგე - პირველი ძლიერი გრძნობა, გართობა, სწავლა... სიგარეტი, როგორ კარგად მახსოვს, მეორე კურსზე გავსინჯე პირველად და მას მერე ჩემი ცხოვრების თანამგზავრია...

მაგრამ მერე ნელ-ნელა გაჯობე, ხო იცი. ეტყობა ასაკმა და გამოცდილებამ მოიტანა - ვცდილობდი აღარ შემეყო თავი იქ, სადაც სავარაუდოდ შეიძლებოდა შენც ყოფილიყავი, რაც არ უნდა ყოფილიყო ეს "იქ" - რაიმე წამოწყება, ადგილი თუ ადამიანი...

ეშმაკი გამხადე, უნდობი. პირფერობა მასწავლე და მსახიობური ნიჭიც განმივითარე. ნებისმიერი ხერხი იყო მისაღები და ნებისმიერი საშუალება ვარგოდა შენგან თავის დასაღწევად. გადიოდა წლები და მე ვახერხებდი ისე მეცხოვრა, რომ ყურიც კი არ მომეკრა შენი არსებობის ფაქტისთვის. ყველაფერი თითქოს ჩემს სასარგებლოდ ეწყობოდა...

და გავთამამდი... მოვდუნდი... დამავიწყდა, როგორი იყავი. ერთხელაც გამოჩნდი და ზედმეტი ძალისხმევის გარეშე ამაყირავე ბეჭებზე მე მოუმზადებელი... და ზედმეტი ბრძოლის გარეშე უკანმოუხედავად გავიქეცი და დაგითმე.

შენ კიდევ არ იკმარე ადვილი გამარჯვება და გამომყები უკან. მაგრამ ამჯერად, მე ვითომ "დავჭკვიანდი", ჯიბრში ჩაგიდექი და უკან აღარ დავიხიე - გავმაგრდი სანგრებში და სულის უკანასკნელ წვეთამდე ვიბრძოლე. ვიბრძოლე მხოლოდ იმისათვის, რომ საბოლოოდ გამეგო - სანგრების უკან რაც იყო, სულაც არ მჭირდებოდა... სჯობდა, თავიდანვე შენთვის დამეთმო. ნერვები მაინც შემრჩებოდა...

სამაგიეროდ ახლა უკვე სპეცი ვარ. არავის და არაფერს ვიკარებ ახლოს, რაც ოდნავ მაინც შენ თავს მახსენებს. მხოლოდ აუცილებელ შემთხვევაში თუ გავაკეთებ გამონაკლისს... სუპერპრაგმატული ვარ. და ამას წინათ რას მივხვდი იცი? ის უფრო მიკვირს, ამდენი ხანი რომ არ გამოჩნდი, ვიდრე ის, რომ აქამდე ასე ძალიან ჩანდი...

მაგრამ რა ფასად დამიჯდა ეს "სიმშვიდე"?!

განა ბედნიერი ვარ?!

სულაც არა...

უკვე დავიწყებდი მემგონი მართლა ნერვიულობას, სულ ახლახანს რომ არ მოგეხერხებინა და არ დაგერტყა... თან ისე კარგად დამარტყი, ისეთი მოულოდნელი მხრიდან, რომლიდანაც ვერასოდეს ვივარაუდებდი შენს გამოჩენას... და ძალიან, ძალიან მაგრად მატკინე.

მაგრამ იცი რა?

მემგონი ასე უკეთესია.

თუ ვეღარაფერში მაჯობე და ვეღარსაიდან მომადექი, მაშინ გამოდის რომ მე იმედი აღარ მაქვს...

შენ ხომ ისე არ მოხვალ, თუ ჩემში რაღაცის იმედი არ იგრძენი.

ხოდა ვსარგებლობ შემთხვევით და გეუბნები - მირჩევნია მტირალი წაგებული ვიყო, ვიდრე გულგრილი გამარჯვებული,

ჩემო საძაგელო

იმედგაცრუებავ...

ვერ ვიტან

2010-03-14T08:54:00.003+01:00

რომ ჩემს გუნება-განწყობაზე მოქმედებს გაღვიძების დროს ამინდი;

რომ ძალიან მიყვარს რომანტიკული მელოდრამები (ამერიკულებიც კი);

რომ ტყუილის თქმა არ მიყვარს;

რომ მარილიანი მირჩევნია ტკბილს;

რომ დღემდე ძალიან მიამიტი ვარ და ყველაფრის მჯერა;

რომ პირველ რიგში ჩემ თავს ვადანაშაულებ და მერე სხვებს;

რომ ძალიან მენანება ადამიანების დაკარგვა;

რომ სენტიმენტები მიტევენ ხოლმე და აივანზე სიგარეტს ვეწევი აიპოდით ყურში ღამის 4 საათზე;

რომ "არა"-ს თქმა პირდაპირ არ შემიძლია და შემოვლით გზებს ვეძებ იმ იმედით, რომ მიმიხვდებიან;

რომ არ ვიცი პირფერობა და დღემდე ან ვამბობ იმას, რასაც ვფიქრობ, ან საერთოდ არაფერს;

რომ ჩემს გარშემო ხალხს ვცდილობ შევუქმნა კომფორტი საკუთარი დისკომფორტის ხარჯზე;

რომ საჩუქრების ჩუქება უფრო მიყვარს, ვიდრე მიღება;

რომ ინტრიგებს ვერ ვხლართავ;

რომ დღემდე მიკვირს, როდესაც ვინმეს ჩემთან ურთიერთობის სურვილი გაუჩნდება;

რომ ჯერ კიდევ ვერ გავიზარდე, მიუხედავად იმისა, რომ ნაადრევად დავბერდი;

რომ მიყვარს მარტოს ცეკვა, როდესაც ვერავინ მხედავს;

რომ ყოველთვის კარგად ვსწავლობდი და ვმუშაობდი;

რომ მიყვარს პაპსა მუსიკა (გულში, ხანდახან);

რომ ქერა თმა მაქვს;

რომ დღემდე მჯერა, რომ გვირაბის ბოლოს სინათლეს მივაღწევ;

რომ შენგან მიღებული ყოველი სიტყვა ბავშვივით მაბედნიერებს...

ყველაფერ ამას ვერ ვიტან!

და ვფიქრობ, რამდენად უფრო ადვილი იქნებოდა ჩემი ცხოვრება ზემოჩამოთვლილი რაღაცეები რომ არ მახასიათებდეს...

მაგრამ მერე მიჩნდება ხოლმე ასეთი შეკითხვა -

ცხოვრება იქნებოდა რო ეს?!

საახალწლო პოსტი

2010-01-10T10:28:00.017+01:00

თითქმის ჩაიარა ამ ახალწლებმა... არ ვიცი რატომ, მაგრამ ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს ამჯერად განსაკუთრებით გაიწელა. ბაკურიანიდან ჩამოვედი 6-ში და თბილისში ნაძვისხეები და საახალწლო გაფორმება რომ დავინახე, ძალიან გამიკვირდა, ამდენი ხანი რით ვერ მოხსნეს-თქო ვიფიქრე...

არადა, ახალი წელი და საერთოდ, ზამთრის ეს დღესასწაულები როგორი კარგი დროა ზოგადად... მემგონი, ეს დღეები რომ არა, ზამთარი საერთოდ აუტანელი სეზონი იქნებოდა - აბა რა შესაყვარებელია სიცივე, ჭუჭყიანი თბილისი და გაორმაგებული დენისა და გაზის გადასახადები... არადა, ამტკიცებენ მავანნი რომ ქრისტეს შობა ზამთარს დაამთხვიესო იმიტომ რომ მანამდე წარმართული დღესასწაული იყო ამ პერიოდში და ამ ძველი ტრადიციის ჩანაცვლება უნდოდათო. მე კიდე მაინც მგონია რომ უბრალოდ უღიმღამო ზამთრის გასახალისებლად მოხდა ასე - რომ გვიხაროდეს თოვლის ფიფქი, ნაძვის ხე და სიცივეც კი.

დეკემბრის 24-ი რომ მოდის, უკვე იწყება ჩვენს ოჯახში ფაციფუცი - ბებიაჩემი კათოლიკეა და ამიტომ, რაც თავი მახსოვს, ქრისტეს შობას 25შიც ავღნიშნავთ ხოლმე და ეს თარიღი ერთგვარი სასტარტო ხაზია მთელ ამ საახალწლო ორომტრიალში, რომელიც, როგორც წესი, იანვრის შუამდე გრძელდება.

24ში საღამოს ბებოს სარდაფიდან ამოაქვს ნაძვის ხე და მთელი შესაბამისი ატრიბუტიკა. ნაწილს (უფრო დიდს) ჩვენ გვიტოვებს, ნაწილი კი თვითონ მიაქვს. ადრე ნაძვის ხის აწყობა ბავშვების დავალება იყო, მაგრამ მას მერე, რაც ჩემი ძმა ცოტა წამოიზარდა, მსგავსი რაღაცეები აღარ აინტერესებს და შევრჩი მხოლოდ მე, ვინაიდან კეთილსინდისიერება და სადღესასწაულო ტრადიცია არ მაძლევს უფლებას ეს საქმეც დედაჩემს მივაჩეჩო. მას ისიც ეყოფა, რომ ჩვენი სახლის ყოველ კუთხე-კუნჭულში ნაირ-ნაირ საახალწლო განწყობილებას ალაგებს...

25ში კი ბებოსთან ავდივართ ყველანი. ის გვახვედრებს თავის უგემრიელეს ლორიან ღვეზელებს, გოზინაყებს, და დარიჩინიან ვაშლის ნამცხვარს. მიყვარს შობა (ორივენაირი), ოჯახური დღესასწაულია...

26-იდან კი იწყება ე.წ. მოთელვითი დღესასწაულობა - ნელ ნელ რომ გადავინაცვლოთ ღამის ცხოვრებისა და დღისით ძილის რეჟიმზე. თანაც, უბრალოდ გადასვლა არაფერია, ეს ისე უნდა მოახერხო, რომ თან ალკოჰოლის არც თუ ისე მცირე დოზები მიიღო და ამავე დროს სიცოცხლის ხალისი არ დაგეკარგოს.

ამასთანავე, იწყება დიდი სამომხმარებლო ფაციფუცი, რაც მოიცავს ბაზარში, გუდვილში და გვერდზე კორპუსის გარაჟის მაღაზიაში მრავალჯერ სტუმრობას მანამდე, სანამ არ მოგროვდება საახალწლო სუფრისათვის საჭირო ყველა ინგრედიენტი. ჩვენ ოჯახში განსაკუთრებით მომწონს ეს ტრადიცია - შრომის იდეალური დანაწილება გვაქვს: მამაჩემს ევალება ლოჯისტიკური მომსახურება, ხოლო ბებიაჩემი და დედაჩემი ინაწილებენ უშუალოდ სუფრას. წელს პირველად მეც ჩამრთეს ამ ტანდემში და სიხარულს ჩემსას საზღვარი არ ჰქონდა - სალათა ოლივიე, ბაჟე (მე და ჩემი ძმა საცივს ოფიციალურად არ ვეკარებით) და გოზინაყი მთლიანად ჩემს სინდისზე იყო.

ამასობაში კი 31ის სანატრელი ღამეც მოდის... თავისი საჩუქრების შეფუთვითა და კისკისით... ზოგი საჩუქარი დედაჩემის ნაყიდია, ზოგიც მამის, ზოგიც ჩემი... მაგრამ რაც მთავარია, ადრესატმა არასოდეს უნდა იცოდეს, თუ ვისგანაა საჩუქარი და არც ის უნდა იცოდეს წინასწარ, თუ თავად საჩუქარი რა არის. დაახლოებით ორიოდე საათი რომ არის დარჩენილი ძველი წლის, ჩვენი ნაძვის ხის ძირი ნელ ნელა ივსება ყუთებითა და იდუმალი ხვეულებით...

საახალწლო სუფრა გაშლილია, ოჯახის წევრები მაგიდასთან ვსხედვართ, ცქრიალა ღვინო უკვე თამაშობს ბოკალებში (ნეტა არსებობს ქართული სიტყვა?!) და თითოეული ჩვენთაგანი წუთებს ითვლის. მახსოვს, ადრე ყოველთვის მეჯავრებოდა ეს ტრადიცია, ახალი წლის სახლში შეხვედრის, სულ მინდოდა მეგობრებთან ერთად ვყოფილვიყავი, მაგრამ ახლა შემეცვალა აზრი. რაღაცნაირი სხვანაირი სიმყუდროვეა იმაში, როდესაც ოჯახთან ერთად ჩუმად და თბილად ეგებები ახალ წელს...

სწორედ მაშინ გრძნობ, რომ ყველა შენი უსაყვარლესი ადამიანი სუნთქვას აჩერებს, როდესაც ბოლო წამებია დარჩენილი მანამდე, სანამ კედლის საათი თორმეტს ჩამოკრავს. იქნება ეს ბაბუ თუ ბებო, მამა თუ დედა, ძმა თუ შენ - ყველა, ასაკისა და სქესის, გემოვნებისა და შეხედულებების მიუხედავად ამ ჯადოსნურ დროს სასწაულს ელოდება... და სჯერა, რომ აუცილებლად აუხდება ყველა ოცნება, ყველაზე თამამიც კი...

და თორმეტიც გახდება... და კიდევ ერთი ბოთლი ცქრიალა ღვინოც გაიხსნება... და ბროლის დაჭახუნების ხმაც გაიჟღერებს... და საახალწლო შუშხუნებიც აშრიალდება... და საჩუქრებიც გაიხსნება... და სახეებიც განათდება...და ტელეფონებიც აწკრიალდება...

გავალთ გარეთ, ვნახავთ მეგობრებს, აქეთაც გვნახავენ... მერე გათენდება ახალი წლის დილა... მერე ბედობაც მოვა, შობაც, ძველი ახალი წელიც...

და ყველა ამ პრინციპში პირობით თარიღს მაინც გულისფანცქალით შევხვდებით, იმიტომ რომ

ვინ იცის, რა გველოდება კალენდრის ახალ გვერდზე?!

და იქნებ, არცაა საჭირო ვიცოდეთ?!

რადგან არ ვიცით, ხომ შეიძლება ვიოცნებოთ, რომ რაღაც ლამაზი და აქამდე არნახული შემოაბიჯებს ჩვენს ცხოვრებაში? იმიტომ რომ სიახლე, სანამ მხოლოდ მოლოდინია, ხომ ყოველთვის კარგია...

და რომც არ გამართლდეს ჩვენი მოლოდინი, რამოხდა... იქნებ, სწორედ ეს უკეთესის იმედი და ჯადოსნური განწყობა ახალი წლის ყველაზე დიდი საჩუქარია?!

გილოცავთ ყველას შობა-ახალ წელს!!!

ძალიან მომნატრებია...

2009-12-30T10:34:00.002+01:00

ჩემი ოთახის სილურჯე.

ტელევიზორის ყურება.

გემოვნებიანი კაფეები.

მეგობრების სახეები.

იაფი ტაქსები.

უგემრიელესი საჭმელი.

12ის მერე გაღვიძება.

საჭის ტრიალი.

არაფრისკეთებით დაღლა.

ნარიყალას ხედი.

კინოთეატრში რუსულად ფილმების ყურება.

ლარები.

ქუსლები.

მობილურის სრული დატვირთვით ხმარება.

ძველი ცხოვრების კალაპოტი.

ჩვეულებრივი გასაღები.

სახლში გვიან ფეხაკრეფით შემოსვლა.

Medoff-ი :))

სტუმრად სიარული.

რუსეთის ძეხვეულობა.

ანეგდოტები.

მსხლის ლიმონათი.

ჭორები :)))

ავლაბრის ასახვევში კლდიდან წყალი რომ ჩამოდის.

საკუთარი გამორჩეულობა ;)

Skype-ის და Facebook-ის ნაკლებად ხმარება.

მანქანაში მუსიკის ხმამაღლა სმენა და აყოლა.

საპატრიარქოს უკან სკვერი.

ბილიარდის თამაში.

Desktop კოპმპიუტერი.

სახლის ტელეფონზე საათობით ჩამოკიდება.

ღვინო "გვიანი".

მარტო არყოფნა...

დარიჩინი დაუბრუნდა სამშობლოს :)))

Old Post VIII

2009-12-18T22:14:00.001+01:00

Everything seemed so perfect in the beginning...

თითქოს დიდი ხანი ბნელ სარდაფში ვიჯექი
და უცებ ამოვედი დედამიწაზე,
როდესაც შუა მაისი იდგა...

წამლეკე,
გამაოგნე,
სულს მიხუთავდი,
ტვინს მირევდი,
ვერ ვძღებოდი შენით,
საათობით შემეძლო შენთან ერთად ჯდომა პარკში სკამზე
და მელაპარაკა,
მელაპარაკა,
მელაპარაკა...

და მერე არ ვიცი რა მოხდა,
სად გამეპარე,
სად გაგეპარე...

შენ აღარ ხარ სპონტანური,
შენ აღარ გყოფნივარ მარტო მე,
უამრავი ხალხი ჩადგა ჩვენს ურთიერთობაში,
თუნდაც მშობლები...

ცხოვრებაში პირველად
ვხვდები, რომ შესაძლებელია, ადამიანი თავდავიწყებით გიყვარდეს,
და მის გვერდით ვერ ჩერდებოდე...

როდესაც შენთან არ ვარ, სულ შენთან მინდა,
მაგრამ როდესაც ვარ, უდიდესი იმედგაცრუება მეუფლება...
იმიტომ რომ ჩვენ აღარ ართ მიმტევებლები ერთმანერთის მიმართ...

იმაზე კი არ ვამახვილბთ ყურადღებას,
რაც საერთო გვაქვს,
არამედ იმაზე,
თუ რაში განვსხვავდებით...

და ეს ბოღმა,
დღეების,
კვირების,
თვეების მანძილზე დაგროვილი
თითოეულ წვრილმანს
აზვიადებს...

მე ვხვდები, რომ შენთან ერთად
ბედნიერი ვერ ვარ...
და მეშინია,
როგორი მომავალი შეიძლება ჰქონდეს ამას ყველაფერს...

მაგრამ ყველაზე უფრო ის მკლავს,
რომ ვერ გთმობ,
თავს ვერ განებებ,
ვერ გტოვებ...

და აშრიალდა ფარდა...

2009-12-15T17:54:00.004+01:00

მე რომ მიყვარს, ისეთი საღამო გავატარე გუშინ. გარეთ საოცრად ციოდა (მოყინა მგონი კიდევაც), სახლში კი გაღუღუნებული რადიატორი, ჩაის ჭიქა და კარგი მოსაუბრე მითბობდა სულს.

სასაუბრო თემა, რასაკვირველია, ჩვენს ირგვლივ მოტრიალე ადამიანები იყვნენ – ბიჭები, გოგოები, მათთან დაკავშირებული ემოციები და პრობლემები. ჩვეულებრივი Girl Talk, რომელიც ასე ჰაერივით გვჭირდება ხანდახან, რომ ცხოვრებაში მოჩვენებითი არეულობა უცებ ძალიან პროპორციულად დალაგდეს ცნობიერების თაროებზე...

ვმსჯელობდით ერთ ჩვენ საერთო ნაცნობზე, რაც, თავისთავად, საკმაოდ ტრივიალურად შეიძლება ჩაითვალოს, მაგრამ საუბარში გაირკვა, რომ ამ გოგონას ჩემეული პიროვნული პორტრეტი რადიკალურად არ ემთხვეოდა ამავე ადამიანის აღწერას ჩემი მოსაუბრის ინტერპრეტაციით. ამ ფაქტმა ძალიან დამაინტრიგა, რადგანაც ზოგადად მე და ჩემს roomate-ს საკმაოდ ჰარმონიული შეფასებითი ტანდემი გვაქვს და ძალიან იშვიათად, რომ განსხვავებული შთაბეჭდილება დაგვრჩეს ამა თუ იმ პიროვნებაზე.

ორივეს ძალიან გაგვიკვირდა ეს ამბავი... ამიტომაც ვიმსჯელეთ ამ განხეთქილების სავარაუდო მიზეზზეც და საბოლოოდ ერთადერთ შესაძლო ახსნამდე მივედით – ჩვენი საერთო ნაცნობი ძალიან კარგი ცხოვრებისეული მსახიობი ყოფილა. ანუ, სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ის ერთნაირი წარმატებულობით თამაშობდა ერთ როლს ჩემს და აბსოლუტურად სხვანაირს ჩემი roomate-ის წინაშე.

საუბარი ამით კი დამთავრდა, მაგრამ ჩემი ფიქრი არ გაჩერებულა. თავად მსჯელობის საგანი გოგონა, სიმართლე გითხრათ, დიდად არ მაღელვებდა, მაგრამ მის მიერ წამოჭრილმა დილემამ ცოტა არი იყოს და დამაფიქრა...

ჯერ კიდევ შექსპირმა თქვა, რომ მთელი ცხოვრება თეატრია და ადამიანები კი მასში მსახიობები არიან. მარტივი მაგალითისათვის – ერთი და იგივე ადამიანი მშობლებთან შვილის როლს თამაშობს, მეგობრებთან – მეგობრის, ძვირფას ადამიანთან – შეყვარებულის, სამსახურში – მუშაკის... ყოველ ამპლუაში, რა თქმა უნდა, მას გადააქვს ძირითადი პიროვნული თვისებები, რომელბიც მის შინაგან “მე”-ს განუყრელ ნაწილს უნდა შეადგენდნენ...

მაგრამ...

ხშირად ყოფილა ასე, რომ ერთსა და იმავე ამპლუაშიც კი ადამიანი სხვადასხვა როლებს თამაშობს მაინც... ჩემი დაკვირვებით, განსაკუთრებით კარგად ეს ჩანს მაშინ, როდესაც ადამიანი ერთ რომელიმე სოციალურ გარემოშია მოხვედრილი, ანუ, როგორც კიდევ ერთი ჭკვიანური, ამჯერად ხალხური გამონათქვამი გვეუბნება, რა ქვეყანაშიც არის, იმის ქუდს იხურავს...

განსაკუთრებით მკაფიოდ ეს ტენდენცია ინტერნეტსამყაროში შეიმჩნევა... ხშირად გამკვირვებია, ჯერ კიდევ იმ დროს, როდესაც ფორუმზე ხშირად ვპოსტავდი, თუ რამდენად განსხვავებულები არიან ავატარებს ამოფარებული ადამიანები იმ პერსონებისგან, რომლებსაც ისინი ქმნიან ვებსივრცეში... არ ვიცი, ამას შეგნებულად აკეთებენ თუ ასე გამოსდით, მაგრამ თავად ფაქტია საგულისხმო და არა მის უკან მდგომი მოტივები...

კიდევ, დაკვირვებული ვარ, ძალიან მოსწონთ ადამიანებს რაღაც “ტიპაჟისეული” როლები ამოირჩიონ, ორიგინალურობის დასამტკიცებლად და ყველანაირად ცდილობენ, რაღაც კონკრეტული “სახელი გაუვარდეთ”... ასეთი ცვლადი ტიპაჟები კი უამრავია – “სტრანნი”, “სწერვა”, “გაჩითული”, “ნაშა”, “ემო”, “პოხუისტი”, “უკომპლექსო” და ასე შემდეგ. განსაკუთრებით თვალში მხვდება ეს ტიპაჟები როდესაც მათ რომელიმე ჩემი დიდი ხნის ნაცნობი “მოირგებს” – ათმაგად უფრო ყალბად ჩანს...

არანაკლებ პოპულარულია როლები “პუბილკაზე”... ძალიან ხშირად მომისმენია და წამიკითხავს იმაზე, თუ რამდენად განსხვავდებიან ადამიანები აღებულები ცალკე და იგივე ადამიანები გათქვეფილები ხალხში... ყველაზე ხშირი და ადვილადიდენტიფიცირებადი შემთხვევა ამისა არის მაშინ, როდესაც ადამიანი ამტკიცებს, რომ საზოგადოებაში ერთი ხასიათის მქონე პიროვნებასავით იქცევა (მაგალითად, არის მხიარული), ხოლო მარტო როდესაც რჩება, სულ სხვანაირი ხდება (იგივე მაგალითისათვის, ხდება სევდიანი და მელანქოლური).

ანუ, რა გამოდის? გამოდის რომ ერთი და იგივე ადამიანი თავისი ცხოვრების მანძილზე მართლაც უამრავ როლს თამაშობს – ის ერთდროულად შეიძლება იყოს შვილი მშობელთან, შეყვარებული ძვირფას ადამიანთან, მუშაკი სამსახურში, ინტერნეტ-“პოხუისტი” ერთთან და “ემოც” მეორესთან... და ამ ყველაფერთან ერთად საერთოდ სულ სხვა, აბსოლუტურად რადიკალურად განსხვავებული პიროვნება რეალურად?!

კიმაგრამ...

თუ ასეა მართლა, როგორ გავიგოთ, ამ მორგებული როლებიდან რომელი არის მართლაც და როლი და რომელი არის ადამიანის ნამდვილი სახე?!

ამბობენ, რომ ისეთები ვართ, როგორებიც დღის ბოლოს საკუთარ თავებთან ვრჩებით მარტონი მაგრამ... ეს ხომ ისე იშვიათად ხდება... და ისე ცოტახნით... იქნებ, ყოველდილას ფარდის აშრიალებამ და სხვადასხვა როლის თამაშმა იმდენად გადაფარა ის ფუნდამენტი, ბირთვი, სახელად “მე”, რომ ის უკვე ფაქტიურად აღარც ჩანს?

იქნებ, საკუთარი თავების წინაშეც უკვე როლს ვთამაშობთ?!